Wiera Pietrowna uśmiechnęła się szczerze. Intensywność jej emocji opadła, pozostawiając jedynie zimne, niezachwiane przekonanie o swojej racji.
„Galina, posłuchaj mnie uważnie” – powiedziała spokojnie Wiera Pietrowna. „Twoje „dziecko” i jej chłopak zamienili mój wiejski dom w jaskinię chaosu. Zniszczyli moje kwiaty, zasypali całą posesję śmieciami i tak okrutnie obrazili prezydenta, że o mało nie zostaliśmy ukarani. Skoro uważasz to za normalne zachowanie, pozwól im to robić w twoim mieszkaniu. A co do mojego domu, ty i twoja córka możecie zapomnieć o przyjeździe tutaj”.
„Aha, więc tak to wygląda!” – krzyknęła Galina. „Chcesz się kłócić z własną siostrą o kawałek ziemi? Nie potrzebujemy twojej jałmużny!”
„Doskonale” – odpowiedziała ostro Wiera Pietrowna. „Więc rozumiemy się. Nie dzwoń do mnie więcej”.
Rozłączyła się i zablokowała numer siostry.
Nagle poczuła się niesamowicie lekka i spokojna. Nigdy więcej nikt nie wykorzystałby jej, chowając się za więzami rodzinnymi.
„Kolia!” zawołała do męża, który już zbierał plastikowe butelki do dużego worka. „Zostaw na razie tę stertę śmieci. Najpierw napijmy się herbaty. To może poczekać. Nie spieszy nam się”.
Rozejrzała się po małym domu, po starych jabłoniach i zniszczonym, ale wciąż pięknym ogrodzie.
„Proszę, to miejsce jest nasze”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
