Spójrz uważnie przez okno. Wygląda na to, że twój mąż znalazł niespodziewane towarzystwo.

Etap trzeci: „Wyjrzyj uważnie przez okno. Wygląda na to, że twój mąż znalazł bardzo nieoczekiwane towarzystwo” – powiedziała przyjaciółka.

Rano Elżbieta spotkała się z Antonem Wiaczesławowiczem.

Przyniosła zdjęcia dokumentów, zrzuty ekranu plików i nagraną rozmowę.

Prawnik dokładnie wszystko przejrzał.

„Twój mąż ma prawo omawiać plany rodzinne. Ale nie może rozporządzać twoim mieszkaniem bez twojej zgody”.

— A co jeśli podrobi podpis?

„W takim razie to sprawa karna. Ale najpierw musimy sprawdzić, czy za pośrednictwem agencji podjęto jakieś działania”.

– Jak?

„Wyślę oficjalne żądanie. Zalecam również zmianę haseł, zainstalowanie dodatkowego zamka i przechowywanie dokumentów osobistych w bezpiecznym miejscu”.

– Chcę, żeby się wyprowadził.

Anton spojrzał w górę.

— Czy jesteś gotowy na rozwód?

– Tak.

„W takim razie najlepiej nie pozostawiać sytuacji w zawieszeniu. Napisz do niego żądanie opuszczenia mieszkania w określonym terminie. Nie zmuszaj go do wyprowadzki ani nie prowokuj konfliktu”.

Elżbieta skinęła głową.

– Powie, że to jego dom.

— Następnie przypomnij im, że własność potwierdzana jest dokumentami, a nie tonem głosu.

Kiedy Elżbieta wróciła, Oleg był już w domu.

Na kuchennym stole leżała koperta.

„Co to jest?” zapytała.

– Mama mi powiedziała.

Elżbieta nie dotknęła papieru.

– Otwórz.

– Dlaczego ja?

– Ponieważ cię to dotyczy.

Rozłożyła kartkę.

To był list od Walentyny Andriejewny. W nim jej teściowa oskarżyła Elżbietę o rozbicie rodziny, nazwała ją egoistką i zażądała, by zgodziła się sprzedać mieszkanie „polubownie”.

Na końcu było takie zdanie:

„Oleg zasługuje na kobietę, która będzie myśleć nie tylko o sobie”.

Elżbieta przeczytała list do końca i odłożyła go.

— Powiedz mamie, że nie zamierzam sprzedawać mieszkania.

– Nawet nie rozważyłeś takiej opcji.

— Spojrzałem na to. Nie.

— Moglibyśmy kupić przestronny dom.

– Gdzie?

— W nowym obszarze.

— W czyim imieniu?