Spojrzał na Jamiego, na mnie i z powrotem.
“NIE…”
Jamie nie podniósł głosu.
„Każde przejęcie wiąże się z oceną kultury przywództwa”.
Brent przełknął ślinę.
“Byłeś…”
“Myjka okien.”
Jamie skinął głową.
„I widziałem dokładnie, jak twój zespół zachowuje się w stosunku do ludzi, których uważa za gorszych od siebie”.
Nikt nie powiedział ani słowa.
Jamie kontynuował.
„Szacunek nie jest czymś, co okazuje się kadrze kierowniczej”.
„To coś, co pokazujesz wszystkim”.
Ramiona Brenta opadły.
“Mogę to wyjaśnić.”
“Nie sądzę, żebyś mógł.”
Jamie spojrzał w stronę Harolda.
„Pracownicy, którzy otwarcie naśmiewali się z pracowników usług, nie będą kontynuować pracy w firmie”.
Harold skinął głową.
“To już zostało ustalone.”
Brent wyglądał na przerażonego.
„Nie możecie nas zwolnić z powodu żartu.”
Jamie spojrzał mu w oczy.
„To nie był żart”.
„To było okno na twoją postać”.
Ochrona cicho podeszła od strony holu.
Żaden z dyrektorów nie wyraził już sprzeciwu.
Kiedy Brent odchodził, patrzył na mnie z niedowierzaniem.
“Znałeś go?”
Odpowiedziałem szczerze.
„Nigdy nie przestałem go znać”.
Drzwi zamknęły się za nimi.
Na chodniku znów zrobiło się cicho.
Odwróciłem się do Jamiego.
“Naprawdę mnie szukałeś?”
„Przez lata.”
„Ale nigdy się ze mną nie skontaktowałeś”.
“Próbowałem.”
“Co?”
“Wróciłem do twojego starego mieszkania.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
