Kamery bezpieczeństwa miały martwe pola.
Plotki rozprzestrzeniają się szybciej niż fakty.
Ktoś twierdzi, że widział mnie w pobliżu budynku.
Nie mylili się całkowicie.
Jamie i ja uczyliśmy się niedaleko, zanim przeszliśmy przez kampus.
Nagle zostałem przesłuchany.
Dyrektor wyglądał na wyczerpanego.
„Amanda” – powiedział łagodnie – „jeśli ustalimy, że byłaś w to zamieszana…”
Nie dokończył zdania.
Nie musiał.
Już wiedziałem.
Wydalenie.
Brak stypendium.
Brak studiów.
Wszystko, co poświęciła moja matka, przepadnie.
Tej nocy płakałam bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Jamie usiadł obok mnie na masce swojego samochodu ciężarowego.
„Wszystko będzie dobrze” – powiedział.
“Nie wiesz tego.”
“Ja robię.”
„A co jeśli pomyślą, że to ja to zrobiłem?”
“Nie zrobią tego.”
“Oni już to robią.”
Pozostał milczący.
Powinienem zauważyć, jak patrzył w dal.
Zamiast tego, kontynuowałem rozmowę.
„Nie mogę tego stracić, Jamie.”
“Nie zrobisz tego.”
„Całe życie na to pracowałem”.
“Ja wiem.”
„Jeśli nie dostanę stypendium…”
Ścisnął moją dłoń.
“Dostaniesz to.”
Spojrzałem na niego.
„Skąd możesz być taki pewien?”
Uśmiechnął się.
„Bo nie pozwolę, żeby coś ci się stało.”
Następnego ranka przyznał się.
Nie dla mnie.
Do dyrektora.
Twierdził, że to on był odpowiedzialny.
Powiedział, że żart wymknął się spod kontroli.
Odmówił podania nazwisk kogokolwiek.
Pobiegłam do biura, gdy usłyszałam.
“Co robisz?” krzyknąłem.
Jamie spojrzał na mnie spokojnie.
“Jest w porządku.”
„Nie, nie jest.”
Uśmiechnął się.
“Tak będzie.”
“Nie zrobiłeś tego.”
“Ja wiem.”
“To powiedz im.”
Powoli pokręcił głową.
„Jeśli będą szukać dalej, znajdą twoje odciski palców w laboratorium”.
“Uczyłem się.”
“To ich nie obchodzi.”
“Uwierzą mi.”
“Mogą.”
Spojrzał mi prosto w oczy.
„Ale może i nie”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
