To nie była zwykła sukienka. To była suknia, którą kupiła za własne oszczędności, przerabiała miesiącami i wybrała z matką, zanim ta zachorowała. Natalia kiedyś mi powiedziała, że kiedy ją przymierzyła, jej matka rozpłakała się i powiedziała: „Zawsze marzyłam, że będziesz tak wyglądać”.
Nasz ślub cywilny odbył się już w Kolumbii, gdzie Natalia mieszkała, zanim przeprowadziła się ze mną do Meksyku. Ale ślub kościelny był jeszcze przed nami w Querétaro, w obecności mojej rodziny. Dla mnie ważne było, aby z dumą przedstawić ją jako moją żonę. Dla niej był to ogromny krok w stronę głośnej, pełnej emocji rodziny, która okrucieństwo nazywała „żartami”.
Zanim Natalia przyjechała, poprosiłem ich o jedną rzecz.
„Proszę, nie przesadzajcie z żartami. Natalia nie jest do tego przyzwyczajona. Chcę, żeby czuła się mile widziana, a nie atakowana”.
Wszyscy się zgodzili.
Camila też.
A jednak stała tam, patrząc na zniszczoną suknię, jakby wrzuciła serwetkę do wody.
„Camila” – powiedziałem ściśniętym głosem – „powiedz mi, że tego nie zrobiłaś”.
Wzruszyła ramionami.
„Och, proszę, Santiago. Nie dramatyzuj. To tylko woda.”
Natalia parsknęła śmiechem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
