Po rozłączeniu się zobaczyłem Roberta przeglądającego harmonogramy produkcji.
„Dramat rodzinny?” – zapytał.
„Zawsze. Mama chce obiadu. Tata ma kryzys. Victoria pewnie gdzieś wyjechała, żeby odbudować swoją reputację”.
„Zamierzasz im pomóc?”
„Jak im pomóc?”
„Nie wiem. Zainwestuj w nowe przedsięwzięcie biznesowe. Zapewnij finansowanie pomostowe. Mógłbyś łatwo rozwiązać ich problemy finansowe”.
Zastanowiłem się nad tym.
“NIE.”
“NIE?”
„Muszą sami rozwiązać swoje problemy. Przez lata traktowali mnie, jakbym nie potrafiła sobie poradzić z prawdziwym biznesem. Jakbym potrzebowała ochrony przed skomplikowanymi sprawami finansowymi. Niech sami sobie z tym poradzą”.
“Szorstki.”
„Realistyczne” – poprawiłam. „Będę utrzymywać z nimi relacje, jeśli zechcą zobaczyć mnie takim, jakim jestem naprawdę, ale nie zamierzam ich ratować. To nie moja rola”.
Robert się uśmiechnął.
„Jesteś naprawdę bezwzględny.”
„Wolę mieć jasne poglądy na temat granic.”
„W porządku.”
Podał mi tablet.
„A propos, otrzymaliśmy wyniki przetargu z aukcji upadłościowej w Hartwell. Westbridge Manufacturing przejęło cały sprzęt i relacje z klientami za 1,1 miliona dolarów. Byliśmy jedynym oferentem, który był gotów przejąć cały pakiet”.
„A co z nazwiskiem Hartwell?”
„To poszło osobno. Jakaś grupa inwestycyjna kupiła go za 50 000 dolarów, prawdopodobnie planując licencjonować go lub sprzedać komuś, kto tęskni za marką”.
„Ciekawe. Dowiedziałeś się, o jaką grupę inwestycyjną chodzi?”
„Jakaś firma o nazwie Oakridge Holdings. Nigdy o nich nie słyszałem.”
Lekko się uśmiechnąłem.
“Ja mam.”
„Znasz ich?”
„Posiadam je. To jeden z moich mniejszych instrumentów inwestycyjnych.”
Robert wpatrywał się we mnie.
„Kupiłeś nazwę firmy rodzinnej.”
„Kupiłem prawa własności intelektualnej do nieistniejącej marki, która może kiedyś nabrać wartości. To tylko biznes”.
„Sophie, to jest zimne nawet dla ciebie.”
„Naprawdę? A może to inteligentne przejęcie aktywów?”
Pokręcił głową i się roześmiał.
„Nie potrafię powiedzieć, czy jesteś bohaterem, czy złoczyńcą w tej historii”.
„Może jedno i drugie. A może żadne z nich. Może po prostu jestem kimś, kto zmęczył się byciem niedocenianym i postanowił pokazać wszystkim, co tracą”.
„Misja wykonana.”
Rozejrzałem się po Westbridge Manufacturing, firmie, którą zbudowałem od podstaw w ciągu sześciu miesięcy. Przedsiębiorstwie, które już przynosiło zyski i się rozwijało. Miejscu pracy, w którym pracownicy byli szanowani i cenieni.
Mój telefon zawibrował, sygnalizując powiadomienie.
Kolejna prośba o wywiad.
Ten artykuł pochodzi z The Wall Street Journal.
„Jessica chce wiedzieć, czy interesuje cię artykuł w Wall Street Journal” – powiedział Robert, czytając tekst na swoim telefonie.
„Powiedz jej, że tak, ale chcę porozmawiać o zrównoważonych praktykach biznesowych i rozwoju zorientowanym na pracowników. Nie o dramatach rodzinnych”.
„Ludzie chcą słuchać o dramatach rodzinnych”.
„Wtedy będą rozczarowani. Mam dość występów dla rozrywki innych.”
„W porządku.”
Robert spojrzał na mnie zamyślony.
„Czy mogę cię o coś zapytać?”
“Jasne.”
„Tęsknisz za nimi? Za rodziną?”
Zastanowiłem się nad tym dokładnie.
„Szczerze mówiąc, tęsknię za tym, kim ich sobie wyobrażałam. Tęsknię za wersją mojej rodziny, która istniała w mojej głowie. Za tą, która mnie ceniła, szanowała i chciała, żebym była przy niej”.
Zatrzymałem się.
„Ale ta rodzina tak naprawdę nigdy nie istniała. Więc nie, nie tęsknię za ich rzeczywistością. Jeszcze nie. Może nigdy.”
„To smutne.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
