Trenerka cheerleaderek powiedziała, że ​​„nie jestem dokładnie taka, jakiej oczekiwała drużyna” z powodu mojej wagi – gdy usłyszała to nasza starsza woźna szkolna, poprosiła mnie, żebym spotkała się z nią za szkołą o 6 rano następnego ranka

Następnie poklepała podłogę między nami, jakby rozstrzygała spór z samym budynkiem.

„Spotkajmy się jutro rano za szkołą”.

Wypowiedzenie tego na głos powodowało, że brzmiało to mniej i brzydciej.

Spojrzałem na nią.

“Co?”

“Godzina szósta.”

“Po co?”

Podniosła się, pomagając sobie trzonkiem mopa.

„Nikt nie może wiedzieć”.

“Po co?”

Prawie się roześmiałem. Pani Evelyn miała już dobrze po siedemdziesiątce i nigdy w życiu nie zrobiła niczego tajemniczego.

Oznaczyła resztki babeczek.

W obu kieszeniach miała miętówki.

Poprawiała zachowania studentów, którzy nazywali pracownice stołówki „paniami od lunchu”, ponieważ każda z nich miała imię.

Jednak coś w jej twarzy powstrzymało mnie przed zażartowaniem.

Pani Evelyn miała już grubo po 70-tce.

„Sześć?” powtórzyłem.

“Sześć.”

Następnie, nie mówiąc już ani słowa, popchnęła wiadro w dół korytarza.

***

Dziadek wiedział, że coś się stało, zanim jeszcze zdjąłem płaszcz.

Siedział przy naszym kuchennym stole i naprawiał zapięcie starego pudełka na sprzęt wędkarski. Okulary miał nisko na nosie, a przed nim czekał kubek gorącej czekolady.

Dziadek wiedział, że coś się stało.

Już to zrobił.

Zawsze zdawał się słyszeć smutek na podjeździe.

„Jak źle?” zapytał.

Powiesiłem płaszcz na złym wieszaku, poprawiłem go i usiadłem.

“Nie udało mi się.”