“NIE.”
„Zarodek pochodził od dwóch osób wybranych pod kątem najsilniejszego dostępu genetycznego”.
„Kto?” zapytałem, chociaż strach już odpowiedział.
Matteo spojrzał mi prosto w oczy.
“Ty.”
Wydawało się, że katedra całkowicie straciła dźwięk.
„A matka?” – wyszeptałem.
Matteo zwrócił się w stronę cieni.
Pewna kobieta zrobiła krok naprzód.
Srebrne nitki przedłużyły jej ciemne włosy, ale jej oczy były dokładnie takie, jak zapamiętałem.
Moja matka.
Izabela Romano.
Spojrzała na Lily śpiącą obok pianina.
A potem na mnie.
„Lily nie jest twoją siostrzenicą, Adrianie.”
Jej głos drżał.
**„Ona jest twoją córką.”**
# **CZĘŚĆ 5 — OJCIEC, KTÓRY NIGDY NIE WIEDZIAŁ**
Przeżyłem zasadzki, przesłuchania w więzieniu i zdradę ludzi, których uważałem za braci.
Nic nie przygotowało mnie na te cztery słowa.
**Ona jest twoją córką.**
Spojrzałem na Lily.
Dziecko, które pomalowało mi twarz.
Dziecko, które jako pierwsze dostrzegło moją samotność.
Dziecko, którego piosenki wypełniały pokoje, o których wierzyłem, że na zawsze pozostaną puste.
Moja córka.
„Nie” – powiedziałem.
Isabella wzdrygnęła się.
„Chciałbym, żeby istniała inna prawda”.
“Jak?”
„Salvatore zebrał twój materiał genetyczny podczas operacji po tym, jak zostałeś postrzelony sześć lat temu. Później wykorzystał moje zamrożone komórki jajowe”.
Elena wpatrywała się w nią.
„Pozwoliłeś im wszczepić mi zarodek?”
„Dowiedziałem się o tym dopiero później”.
„Oczekujesz, że w to uwierzę?”
„Nie” – powiedziała Isabella. „Ale to prawda”.
Elena zaczęła płakać.
„Niosłam ją. Czułam jej ruchy. O mało nie umarłam, rodząc ją.”
„Jesteś jej matką” – powiedziała Isabella.
„A kim ona jest?” Elena wskazała na mnie. „Córką stworzoną do otwarcia banku?”
Matteo spuścił głowę.
„To był plan Salvatora”.
Podszedłem do śpiącego dziecka.
Jej dłoń spoczęła na Buttons. Pod jednym paznokciem pozostała żółta farba.
Całe moje życie opierało się na kontroli.
Jednak najważniejsza część mnie istniała przez trzy lata bez mojej wiedzy.
Uklęknąłem obok niej.
Lily się poruszyła.
„Pan Wielki Dom?”
Ścisnęło mi się gardło.
“Tak.”
„Znalazłeś tatę?”
Spojrzałem na Matteo.
Powoli skinął głową.
„On tu jest.”
Lily usiadła i go zobaczyła.
Jej krzyk radości przeszył katedrę.
Wpadła w ramiona Matteo.
Mocno ją trzymał, zamykając oczy.
Cokolwiek mówiła krew, wychował ją w opowieściach, chronił przed cieniami i powrócił dla niej z otchłani śmierci.
Był też jej ojcem.
Lily spojrzała na moją matkę.
„Kim jest ta pani?”
Isabella uśmiechnęła się przez łzy.
„Ktoś, kto długo czekał, żeby cię poznać”.
Lily zastanowiła się nad tym, po czym podała jej Guziki.
„Możesz go trzymać.”
Moja matka wzięła królika, jakby otrzymała przebaczenie z nieba.
Nad nami zadzwonił dzwonek.
Nie dzwon katedralny.
Alarm.
Matteo natychmiast wstał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
