“Kto?”
„Nie wiem. Trzy miesiące temu pod moimi drzwiami pojawiła się koperta. W środku była gotówka, list referencyjny i zawiadomienie o zatrudnieniu twojej gosposi. Na odwrocie było napisane jedno zdanie.”
„Co tam było napisane?”
„Lily będzie najbezpieczniejsza w pobliżu mężczyzny, który nie wie o jej istnieniu”.
Spojrzałem na nią.
„Przyszedłeś jeszcze?”
„Pomyślałem, że Matteo mógł to zaaranżować przed śmiercią”.
„Albo ktoś chciał, żebyś wszedł do mojego domu”.
“Ja wiem.”
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Bo nie wiedziałem, czy go zabiłeś.”
Słowa były ledwo słyszalne.
Ale ich słyszałem.
Po raz pierwszy od lat nie otrzymałem żadnej natychmiastowej odpowiedzi.
Elena podniosła wzrok i spojrzała na mnie.
„Wiedziałam, co ludzie o tobie mówili. Wiedziałam, że Matteo odkrył zdrajcę w twojej rodzinie. Wiedziałam, że zniknął, próbując się z tobą skontaktować. Skąd miałam wiedzieć, że nie jesteś osobą, której się obawiał?”
Ból przerodził się w gniew.
„Oglądałeś mnie z Lily.”
“Tak.”
„Widziałaś, że nigdy bym jej nie skrzywdził.”
“Tak.”
„Ale nadal kłamałeś.”
„Czekałem, aż będę pewien”.
„Pewny czego?”
„Że ją kochałeś.”
W pokoju zapadła cisza.
Najpierw odwróciłem wzrok.
Gdzieś zza gabinetu zaczął dobiegać cichy śpiew.
Lilia.
Piosenkę wymyśliła sama, opowiadającą o Guziku przeprawiającym się przez rzekę w poszukiwaniu księżyca.
Słyszałem to tak wiele razy, że rozpoznałem każdą fałszywą nutę.
Elena otarła policzki.
„Zaczęła pytać, dlaczego nie ma wujka” – powiedziała. „Powiedziałam jej, że rodziny są skomplikowane”.
„Oni są.”
„Ona zasługuje na coś więcej niż strach i ukrywanie się.”
“Tak.”
„Ona zasługuje na prawdę”.
“Jeszcze nie.”
Elena zesztywniała.
„Nie możesz sam o tym decydować”.
„Mogę decydować, co ją utrzyma przy życiu”.
„Brzmisz dokładnie jak Matteo.”
Porównanie to uderzyło w coś surowego.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drzwi gabinetu się otworzyły.
Vincent wszedł bez pukania.
Jego wyraz twarzy mówił mi, że coś się zmieniło.
„Co?” zapytałem.
„Znaleźliśmy urządzenie podsłuchowe pod samochodem Eleny.”
Elena zbladła.
Vincent położył na biurku mały czarny nadajnik.
„Jakość wojskowa. Niedawno zainstalowany.”
Spojrzałem na Elenę.
„Kto wiedział, że tu dzisiaj przyjdziesz?”
“Nikt.”
„Przyjechałeś autobusem.”
„Moja sąsiadka podwiozła mnie na pół drogi z powodu deszczu. Pożyczyłem jej samochód ze stacji.”
„Więc urządzenie mogło zostać podłożone wcześniej”.
Vincent skinął głową.
„Ktoś ją śledził.”
W słuchawce Vincenta rozległ się trzask głosu strażnika.
Posłuchał, a potem zwrócił się w stronę okna.
„O co chodzi?” zapytałem.
„Nieznany pojazd przed wschodnią bramą.”
“Płyta?”
“Skradziony.”
“Ile?”
„Widoczni dwaj mężczyźni.”
Ruszyłem w stronę drzwi.
„Zamknij dom.”
Vincent złapał mnie za ramię.
„Adrian, to może być dokładnie to, czego chcą.”
Uwolniłem się.
„W takim razie ich rozczaruj”.
Dwór zmienił się w ciągu kilku sekund.
Stalowe okiennice opadły w dolnych oknach. Strażnicy przechadzali się korytarzami z dobytą bronią. Elektroniczne bramy zamknęły się. Wszystkie zewnętrzne światła odbijały się od deszczu.
Elena pobiegła do kuchni.
Poszedłem za nią.
Lily stała przy wyspie, trzymając drewnianą łyżkę jak miecz, a kucharz kucał obok niej.
Gdy mnie zobaczyła, jej twarz się rozjaśniła.
„Nadal masz kolory!”
Wtedy zauważyła strażników.
Jej uśmiech zniknął.
„Mamo?”
Elena uklękła i wzięła Lily w ramiona.
„Wszystko w porządku, kochanie.”
Ale dzieci słyszą strach nawet wtedy, gdy dorośli go ukrywają.
Lily spojrzała na mnie.
„Czy Buttons ma kłopoty?”
Uświadomiłem sobie, że pod pachą wciąż trzymam poturbowanego królika.
„Nie” – powiedziałem. „Buttons jest bezpieczny”.
Na zewnątrz rozległ się głośny trzask.
A potem jeszcze jeden.
Obstrzał.
Elena zakryła uszy Lily.
Strażnicy zajęli pozycje.
„Bezpieczny pokój” – rozkazał Vincent.
Zabrałem Lily zanim Elena zdążyła zaprotestować.
Dziecko przytuliło się do mojej szyi i zaczęło drżeć.
„Co to był za hałas?”
“Grzmot.”
Spojrzała w stronę sufitu.
„Ale na niebie słychać grzmoty.”
„Ten dom jest dziwny.”
Odpowiedź ta wydała się ją usatysfakcjonować na pół sekundy.
Następnie w pobliżu bram rozległ się kolejny odgłos strzałów.
Szybko poszliśmy ukrytym korytarzem za spiżarnią. Elena trzymała się blisko mnie, jedną ręką przyciskając Lily do pleców.
Pomieszczenie bezpieczne znajdowało się pod rezydencją, chronione było wzmocnioną stalą i miało niezależny system wentylacji.
Gdy już byli w środku, Vincent zamknął drzwi.
Pozostało z nami czterech strażników.
Na szeregu monitorów wyświetlany był obraz ze wszystkich kamer znajdujących się na terenie obiektu.
Dwa czarne SUV-y przebiły się przez zewnętrzną barierę. Mężczyźni w ciemnych ubraniach przemieszczali się między drzewami, strzelając w kierunku domu.
„Oni nie przyjechali tu, żeby negocjować” – powiedział Vincent.
Mój wzrok powędrował po ekranach.
„Przyciągają uwagę”.
“Co?”
„Jest ich za mało, żeby zająć rezydencję”.
Vincent zrozumiał natychmiast.
„Rozproszenie uwagi”.
Rozległ się alarm ostrzegawczy.
Jeden ze strażników zwrócił się w stronę panelu bezpieczeństwa.
„Wykryto ruch w zachodnim tunelu serwisowym”.
Nikt z zewnątrz nie wiedział o istnieniu tego tunelu.
Nikt z zewnątrz nie powinien się o tym dowiedzieć.
„Ktoś im dał te plany” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
