„W takim razie pamiętaj.”
Uśmiechnął się.
„Nie będziesz do mnie strzelał na oczach dziecka”.
Spojrzałem na Lily.
Jej twarz była ukryta na ramieniu Eleny.
Potem opuściłem broń.
Uśmiech Daniela stał się szerszy.
Zamiast tego uderzyłem go chwytem.
Upadł.
Pozostali wierni strażnicy siłą otworzyli panel awaryjny. Za nim znajdowała się wąska stalowa drabina prowadząca na górę.
„Idź” – powiedziałem Elenie.
Złapała mnie za ramię.
„A co z Matteo?”
„Zabiorę go.”
„Nie wiesz, gdzie on jest.”
„On jest moim bratem.”
„A Lily jest jego córką.”
Te słowa mnie zatrzymały.
Zapalił się sygnał ostrzegawczy o gazie.
Sześćdziesiąt sekund.
Twarz Matteo ponownie pojawiła się na pozostałym monitorze.
„Adrian, posłuchaj mnie. Wyciągnij ich. Zamknąłem tunel za sobą. Nie mogę cię dosięgnąć.”
“NIE.”
„Nie rób tego więcej.”
„Co zrobić?”
„Wybierz winę zamiast życia.”
Słowa te uderzyły jak pięść.
Przez lata myliłem karę z miłością. Wierzyłem, że cierpienie dowodzi lojalności wobec zmarłych.
Matteo o tym wiedział.
Zawsze znał mnie aż za dobrze.
Lily nagle oderwała się od Eleny i sięgnęła w stronę ekranu.
“Tatuś!”
Wyraz twarzy Matteo uległ zniszczeniu.
Po raz pierwszy zobaczył ją wyraźnie.
Jego córka.
Trzyletnia, przerażona, trzymała się rękawa mężczyzny, któremu ostrzegała matkę, by nie ufała.
„Lily” – wyszeptał.
Dotknęła ekranu.
„Wróciłeś.”
Matteo zamknął oczy.
„Tak, mała gwiazdo.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
