„Trochę. Jeszcze nie wszystko.”

„Jak ona się nazywa?”

„Chloe” – powiedziałem.

„Chloe”. Ostrożnie sprawdził imię. „Dwadzieścia pięć” – powtórzył, niemal szeptem. „Więc dorosła. Niezależna”.

“Tak.”

„No cóż”. Uśmiechnął się teraz szeroko. „To wspaniała wiadomość. Bardzo chciałbym ją poznać”.

Nalałem sobie jeszcze trochę wina, żeby dać moim dłoniom coś do roboty.

„A może sobota? Kawa. Tylko we troje.”

W tę sobotę siedziałem w samochodzie na parkingu kawiarni przez całe dziesięć minut, zanim w końcu się zmusiłem, żeby wysiąść. Przez okno obserwowałem, jak Richard wchodzi, rozgląda się po sali i wybiera stolik z tyłu. Dwukrotnie wygładził kołnierzyk.

Samochód Chloe zatrzymał się obok mojego. Zapukała w moje okno.

„Gotowy?”

Nie byłem. Ale i tak skinąłem głową.

„Cokolwiek się tam wydarzy” – powiedziałem cicho – „to mnie albo uratuje, albo uwolni”.

Ścisnęła moje ramię i poczekała, aż pierwszy wejdę do środka.

Siedziałem tam jeszcze chwilę, ściskając kierownicę i szepcząc do siebie, że za chwilę dowiem się dokładnie, kogo prawie poślubiłem.

Kilka minut później Chloe weszła przez drzwi, jak na zawołanie, z rozpuszczonymi włosami na ramionach i delikatnym uśmiechem na twarzy. Przeszła przez kawiarnię i pochyliła się, żeby mnie przytulić.

Richard wstał tak szybko, że krzesło zaskrzypiało o podłogę. Coś zapaliło się w jego oczach i inna wersja jego samego zrobiła krok naprzód.

„Richard, to jest Chloe.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!