Uderzył mnie tak mocno, że z wargi popłynęła mi krew, bo zapytałam, gdzie był wczoraj wieczorem. O świcie po cichu ugotowałam wielką południową ucztę i rozłożyłam srebrne sztućce. „To dobra żona” – zachwycał się, siadając u szczytu stołu. Ale krew odpłynęła mu z twarzy, gdy drzwi kuchni się otworzyły i moi trzej starsi bracia – kapitanowie najgroźniejszego podziemnego syndykatu w mieście – wyszli, wycierając ręce w moje nieskazitelnie białe serwetki.

W niedziele moi bracia przychodząli na obiad. Rafael nadal wyciera ręce w usługetkach. Dante nadal flirtował z moimi sąsiadami. Nico nadal sprawdzał każdy zamek dwa razy.

A tak?

Wyzdrowiałem.

Pewnego pogodnego poranka przypadam na czele twojego stołu, piłem kawy z porcelany mojej babci i usłyszałem się, na promienie słońca padające na srebro.

Bez strachu.

żadnej krwi.

Po prostu spokój, cicho na ciepło.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!