Po prostu zniknął z własnego życia.
Ale to nadal nie wyjaśniało w pełni, skąd wzięła się Emily.
Lata przed wypadkiem George i ja poddaliśmy się leczeniu niepłodności, ponieważ chcieliśmy mieć trzecie dziecko.
Utworzono i zamrożono kilka zarodków.
Po tym, jak George został uznany za zmarłego, nie potrafiłam zmusić się do ich wykorzystania.
Ale nie potrafiłam też pozwolić na ich zniszczenie.
Mijały dekady.
Pierwotna klinika leczenia niepłodności została zamknięta, a przechowywany materiał przeniesiono do innej placówki medycznej.
Wiele lat później skontaktowano się ze mną i poinformowano, że nadal istnieje jeden zdolny do rozwoju zarodek.
Byłam już wtedy starszą kobietą.
Każdy lekarz ostrzegał mnie przed wyjątkowo dużym ryzykiem.
Niektórzy odmówili nawet udziału w procedurze.
Przez wiele miesięcy przechodziłam badania.
Testy fizyczne.
Oceny psychologiczne.
Konsultacje ze specjalistami.
A kiedy zrozumiałam każde możliwe zagrożenie, zdecydowałam się spróbować.
Wierzyłam, że będzie to ostatnia część George’a, jaka kiedykolwiek mi pozostanie.
Wtedy, podczas mojej ciąży, wydarzyło się coś niemożliwego.
George mnie odnalazł.
Początkowo myślałam, że starszy nieznajomy, który zadzwonił do mojego domu, jest zdezorientowany.
Potem wspomniał o szczegółach, których nikt inny nie mógł znać.
O bliźnie na moim lewym kolanie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
