Ale strach pozostał.
Ponieważ część jej pamiętała, jak łatwo było kiedyś kochać Nathana.
A rzeczy łatwe stają się niebezpieczne po zdradzie.
Kilka tygodni później, podczas zbiórki funduszy na rzecz szkoły w centrum miasta, Emily w końcu ponownie zobaczyła Chloe Bennett.
Ten widok niemal ją zatrzymał.
Chloe stała przy wejściu, rozmawiała z organizatorami i poprawiała drogi wełniany płaszcz.
Teraz wyglądała starzej.
Oszust.
A w chwili, gdy jej wzrok spoczął na Nathanie stojącym obok Emily i chłopców…
Jej wyraz twarzy zmienił się całkowicie.
Zaszokować.
A potem nastąpiło zrozumienie.
Potem coś mroczniejszego.
Nathan również to zauważył.
Jego twarz natychmiast stwardniała.
„Emily—”
Ale Chloe już ruszyła w ich stronę.
Chłopcy radośnie trzymali Nathana za ręce, nie zdając sobie sprawy, że w pomieszczeniu nagle zapanowało napięcie.
Chloe zatrzymała się tuż przed nimi.
Jej wzrok powędrował w stronę bliźniaków.
I z jej twarzy zniknął wszelki kolor.
„O mój Boże” – wyszeptała.
Ponieważ nikt nie mógł zaprzeczyć, czyimi dziećmi były.
Nathan podszedł odrobinę bliżej do Emily, jakby chciał ją chronić.
Mały ruch.
Ale Emily to wyłapała.
Chloe powoli spojrzała na nich.
A potem zaśmiał się raz.
Pusty.
„Więc dlatego zniknąłeś.”
Emily zachowała spokój.
„Nie. Zniknęłam, bo twój związek z moim mężem zakończył moje małżeństwo”.
Chloe wzdrygnęła się.
Głos Nathana stał się zimny.
„To nie jest odpowiednie miejsce.”
Ale Chloe go zignorowała.
Zamiast tego spojrzała prosto na Emily.
„On nigdy nie przestał cię szukać.”
Cisza.
Nathan zacisnął szczękę.
W oczach Chloe pojawiła się gorycz.
„Wiesz, co było najgorsze?” – zapytała cicho. „Nawet kiedy był ze mną… kochał kogoś innego”.
Emily instynktownie spojrzała na Nathana.
Jego wyraz twarzy mówił wszystko.
Chloe znów się słabo zaśmiała.
„Byłem tylko dla niego odwróceniem uwagi, którego używał, niszcząc samego siebie”.
Potem spojrzała na bliźniaków po raz ostatni.
„Oni mają jego oczy.”
I nie mówiąc nic więcej, odeszła.
Nathan patrzył za nią z ponurą miną.
Serce Emily zabiło dziwnie mocno.
Nie zazdrość.
Coś bardziej skomplikowanego.
Ponieważ po raz pierwszy od czasu romansu zobaczyła wyraźnie całą tragedię.
Nikt nie wygrał.
Nie Chloe.
Nie Nathan.
Nie ona.
Pozostał tylko ból.
Nathan spojrzał ostrożnie na Emily.
„Rozstałem się z nią wiele lat temu”.
Emily skinęła głową.
„Domyśliłem się.”
„Nigdy jej nie kochałem”.
To wyznanie długo pozostawało między nimi w zawieszeniu.
Wtedy Elliot pociągnął Nathana za rękaw.
„Tato, możemy dostać gorącą czekoladę?”
Wszystko się zatrzymało.
Emily wstrzymała oddech.
Nathan wyglądał na oszołomionego.
„C-co powiedziałeś?”
Elliot mrugnął niewinnie.
“Gorąca czekolada?”
„Nie… wcześniej.”
Chłopiec zmarszczył brwi i zaczął się zastanawiać.
“Tatuś?”
Oczy Nathana natychmiast się zaszkliły.
Emily poczuła, że łzy napływają jej do oczu.
Dzieci rozumiały prawdy, które dorośli komplikowali.
I jakoś tak, gdzieś pomiędzy śnieżnymi fortami, książkami o dinozaurach i bajkami na dobranoc…
Nathan przestał być hotelarzem.
Został ich ojcem.
Nathan powoli przykucnął obok Elliota.
„Jesteś pewien, że chcesz mnie tak nazywać?”
Elliot się uśmiechnął.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
