„Wyglądasz na szczęśliwą, kiedy to robimy.”

To zdanie pozbawiło Nathana wszelkiej kontroli.

Przyciągnął obu chłopców do siebie, a łzy w końcu zaczęły spływać mu po twarzy.

Publicznie.

Bez wstydu.

Emily obserwowała w milczeniu.

Cztery lata wcześniej Nathan wolałby umrzeć, niż płakać w obecności obcych ludzi.

Teraz trzymał swoich synów jak człowiek, który odzyskuje życie po utonięciu.

Wtedy Ethan nagle podniósł wzrok.

“Tatuś?”

Nathan szybko otarł oczy.

„Tak, kolego?”

„Czy tym razem zostajesz?”

To pytanie zamroziło cały świat.

Nathan spojrzał na Emily.

Emily spojrzała na niego.

I po raz pierwszy od czterech lat żadne z nich nie znało odpowiedzi.

Ponieważ nagle okazało się, że znów możemy się kochać.

Ale czy ufamy sobie nawzajem?

To była zupełnie inna historia.

I żadne z nich jeszcze nie zrozumiało…

Ktoś inny właśnie wkroczył w ich życie.

Ktoś, kto dokładnie wiedział, jak bardzo Nathan Cole nadal kocha swoją żonę.

I jak dokładnie wykorzystać to przeciwko niemu.

CZĘŚĆ 3

W chwili, gdy Elliot nazwał Nathana „Tatusiem”, to słowo zdawało się zmieniać cały pokój.

Spadł na szkolną zbiórkę funduszy z cichym ciężarem, którego nie mogły przebić żadne oklaski. Rodzice wciąż rozmawiali przy stole ze sprzedażą ciast. Dzieci wciąż biegały pod papierowymi płatkami śniegu przyklejonymi do ścian. Gdzieś w pobliżu wolontariusz zaśmiał się zbyt głośno, gdy ktoś rozlał cydr.

Ale w przypadku Emily, Nathana, Ethana i Elliota, pozostała tylko ich czwórka.

Nathan klęczał na podłodze, obejmując obu chłopców, z twarzą wtuloną w ich zimowe swetry. Nie próbował ukryć łez. Już samo to podpowiedziało Emily, że coś w nim się zmieniło. Dawny Nathan Cole wślizgnąłby się do holu, poprawił krawat i wrócił dopiero, gdy znów wyglądałby na nietykalnego.

Ten Nathan został.

Ethan poklepał go po ramieniu z poważną delikatnością dziecka, które próbuje pocieszyć dorosłego mężczyznę.

„W porządku” – wyszeptał. „Możesz zostać na gorącą czekoladę”.

Nathan śmiał się przez łzy.

Emily odwróciła się i szybko mrugnęła.

Byłoby łatwiej, gdyby pozostał egoistą. Łatwiej, gdyby każda wizyta była niezręczna, każde przeprosiny brzmiały jak wyuczone, a każdy gest wyraźnie wyglądał na próbę odzyskania jej. Ale Nathan niczego nie wymuszał. Słuchał. Pojawiał się, kiedy obiecał. Dowiedział się, którego dinozaura Elliot kochał najbardziej i dlaczego Ethan nie lubił zielonego kubka, a uwielbiał niebieski. Szanował granice bez urazy. Stał się niezawodny w drobnych sprawach, a to właśnie te drobne rzeczy przerażały ją najbardziej.

Bo w ten sposób zaufanie odżyło.

Stopniowo.

Prawie bez pytania o pozwolenie.

Wtedy Emily zauważyła Chloe po drugiej stronie pokoju.

Chloe stała przy wyjściu, obserwując ich. Nie wyglądała już jak nieskazitelna młoda asystentka z chicagowskiego biura Nathana. Czas wyostrzył jej rysy, ale teraz zmęczenie malowało się w jej oczach. W jednej ręce trzymała telefon, a w drugiej nietknięty papierowy kubek.

Kiedy Emily spojrzała jej w oczy, Chloe nie odwróciła wzroku.

Zamiast tego, w milczeniu uformowała dwa słowa.

Uważaj.

Następnie zniknęła za drzwiami szkoły w padającym śniegu.

Żołądek Emily się ścisnął.

Nathan stał, wciąż trzymając Elliota za rękę. „O co chodzi?”

„Ona coś powiedziała.”

“Kto?”

„Chloe.”

Ciepło zniknęło z twarzy Nathana. „Co powiedziała?”

Emily spojrzała w stronę wyjścia.

„Uważaj.”

Nathan zamarł.

Przez chwilę dźwięki zbiórki funduszy wydawały się zbyt jasne, zbyt radosne, zbyt nieświadome. Emily patrzyła, jak rodzice zakładają rękawiczki maluchom, patrzyła, jak nauczycielka dodaje kolejny los na tablicę z nagrodami, patrzyła, jak Ethan opiera się o nogę Nathana, jakby zawsze tam był.

„Co to znaczy?” zapytała.

Nathan zacisnął szczękę. „Nie wiem”.

Jednak jego wyraz twarzy podpowiedział jej, że ma pomysł.

Na zewnątrz śnieg zaczął delikatnie opadać na chodniki. Nathan przeszukiwał parking, a Emily pilnowała chłopców przy wejściu do szkoły. Chloe już zniknęła. Od krawężnika ciągnęły się tylko ślady opon.

„Ona nie trafiła tu przypadkiem” – powiedział Nathan.

Emily zapięła Elliotowi płaszcz aż pod brodę. „Myślisz, że cię śledziła?”

“Może.”

“Dlaczego?”

Nathan odwrócił się w jej stronę i po raz pierwszy od miesięcy dostrzegła w jego oczach dawny świat: inwestorów, kontrakty, reputację i ludzi, którzy uśmiechali się, szukając jednocześnie słabych punktów.

„W firmie panuje presja” – powiedział. „Możliwe przejęcie. Anonimowe przecieki. Ktoś przekazywał prasie stare informacje”.

Emily zmarszczyła brwi. „O romansie?”

„Nie bezpośrednio. O mnie. O załamaniu się projektu rozbudowy. O twoim zniknięciu.”

Spojrzała na niego.

„Nie powiedziałeś mi.”

„Nie chciałem cię w to wciągać.”

Wyrok był błędny.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!