Spojrzała na mnie.
„Po ustabilizowaniu się finansowania”.
„Nie ustabilizowało się.”
„Myślałem, że tak.”
„Ale tak się nie stało.”
“NIE.”
„I mimo to otworzyłeś?”
Jej ramiona zesztywniały.
„Otwieramy.”
“Gdy?”
“Przyszły miesiąc.”
Rowan wpatrywał się.
„Powiedziałeś mi, że projekt jest martwy”.
„Pierwotny projekt był.”
„Co to znaczy?”
Selina złożyła ręce.
„Inwestorzy się wycofali. Znalazłem inne rozwiązanie”.
Mój instynkt się wyostrzył.
„Jakie rozwiązanie?”
Spojrzała na tatę.
To była wystarczająca odpowiedź.
„Co zrobiła moja firma?” – zapytał.
„Nic niewłaściwego.”
„Nie pytałem, czy to było niewłaściwe”.
Selina westchnęła.
„Właściciel zaproponował restrukturyzację w ramach odroczonego czynszu”.
Tata odchylił się do tyłu.
„Kto to negocjował?”
„Mara.”
Znów to imię.
„Dlaczego Mara dzwoni do Rowana?” zapytałem.
Selina mrugnęła.
“Nie wiem.”
Rowan zmarszczył brwi.
„Zostawiła trzy wiadomości.”
„Ona nie powinna cię już w to mieszać”.
“Nie więcej?”
Słowo zawisło w powietrzu.
Selina zdała sobie sprawę ze swojego błędu.
„Mamo” – powiedział cicho Rowan – „czego mi nie powiedziałaś?”
Spojrzała w dół.
Widok niepewnej Seliny był niemal zaskakujący.
W końcu odpowiedziała.
„Twoja gwarancja zostaje zwolniona”.
Rowan wpatrywał się.
“Co?”
„Nowe finansowanie je zastąpiło”.
“Gdy?”
„W zeszłym tygodniu.”
Ulgę poczuł natychmiast.
Mój też.
Potem pojawiło się podejrzenie.
„Kto zapewnił nowe finansowanie?” zapytałem.
„Nikt.”
„Nie o to chodziło.”
Spojrzała na tatę.
„Założyłem, że wiesz.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
