„Ona mi to wysłała!”

Wcisnęła mu papiery.

„To jest obraźliwe!”

Leo je wziął.

Camila zwróciła się w moją stronę.

„Ona oczekuje, że zapłacę czynsz!”

Spokojnie podniosłem łyk kawy.

“Tak.”

„W domu mojego syna!”

„Nasz dom” – poprawiłam.

Umowa była prosta.

Miesięczny czynsz obliczony na podstawie średniej ceny pokoju w naszej okolicy.

Rozsądny podział opłat za prąd, wodę i internet.

Ciche godziny.

Obowiązki związane ze sprzątaniem.

Zasady domowe.

Nic ekstremalnego.

Nic okrutnego.

Jeśli w ogóle, to kwota była nieznacznie poniżej stawki rynkowej.

Camila spojrzała na mnie, jakbym zażądała oszczędności jej życia.

„Mówiłaś, że chcesz, żeby to miejsce stało się twoim domem” – przypomniałem jej. „Założyłem, że chcesz tu mieszkać”.

„Matka nie płaci czynszu za to, żeby mieszkać z własnym synem!”

Prawie się uśmiechnąłem.

„To ciekawe. Płaciłem za ten dom latami, a ty wciąż zachowywałeś się tak, jakby należał do ciebie”.

Twarz Camili zrobiła się czerwona.

Leo wciąż czytała umowę, gdy zawibrował jej telefon.

Sprawdziła ekran.

Po chwili z jej wyrazu twarzy zniknął gniew.

„Dobrze” – mruknęła.

„Co?” zapytałem.

Podniosła brodę.

„Będziesz musiał wyjaśnić to okrucieństwo komuś innemu niż tylko mnie”.

Kilka sekund później zadzwonił dzwonek do drzwi.

Camila podeszła i otworzyła drzwi.

Brat Leo, Josh i jego ciotka Dahlia stali na zewnątrz.

Najwyraźniej Camila już wezwała posiłki.

„Powiedziała nam, że zrobiłeś coś strasznego” – powiedziała Dahlia.

Josh wyglądał na zdezorientowanego.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!