„Nie możecie mnie aresztować na ślubie mojego syna”.
Ethan spojrzał na nią ze łzami w oczach.
„Zniszczyłeś suknię mojej panny młodej w noc przed moim ślubem.”
Patricia próbowała do niego sięgnąć, ale policjant złapał ją za nadgarstek.
„Mara” – syknęła – „pożałujesz tego”.
Spojrzałam na swoją zniszczoną sukienkę.
„Nie” – powiedziałem. „W końcu stworzyłeś coś pożytecznego”.
Poprowadzili ją obok ławek, podczas gdy goście cofnęli się, jakby chciwość była zaraźliwa.
Jej siostra podążyła za nią chwilę później, gdy śledczy poprosił ją o przesłuchanie. Celeste zaczęła otwarcie płakać. William usiadł ciężko, zakrywając twarz dłońmi. Ethan stał obok mnie, drżąc – już nie ze strachu, ale z brutalnego żalu, jaki odczuwał, patrząc, jak matka, którą kochał, staje się przestępcą, którego nie mógł już chronić.
Oddałem mikrofon urzędnikowi.
Wyglądał na kompletnie zagubionego.
„Więc” – powiedział słabo – „możemy… kontynuować?”
W kaplicy rozległ się nerwowy śmiech.
Spojrzałem na Ethana.
Jego oczy były wilgotne.
„Nadal chcesz mnie poślubić?” wyszeptał.
Podniosłam podartą spódnicę sukni.
„W tym?”
Uśmiechał się przez łzy.
„Szczególnie w tym.”
Więc wzięliśmy ślub.
Nie z ceremonią zaprojektowaną przez Patricię.
Nie, skoro spodziewała się, że będzie miała pod kontrolą idealne zdjęcia.
Pobraliśmy się w kaplicy, wciąż rozbrzmiewającej syrenami, w obecności gości, którzy widzieli najgorsze strony jego rodziny i najlepsze chwile jego odwagi. Suknia wisiała wokół mnie jak wstążki. Ręce mi drżały, gdy składałam przysięgę małżeńską. Głos Ethana załamał się dwa razy. Żadne z nas się tym nie przejęło.
Kiedy mnie pocałował, pokój stanął dęba.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
