„Co to jest?”
„T. rex.”
„Wygląda jak ziemniak z ramionami.”
Popchnąłem go.
Śmiał się tak głośno, że nasz nauczyciel nas rozdzielił.
Noe miał zespół Downa.
Kiedy miałam sześć lat, to miało dla mnie o wiele mniejsze znaczenie niż fakt, że oszukiwał w quizie o dinozaurach, zapamiętując odpowiedzi zanim zadał mi pytania.
Nasza przyjaźń była prosta.
Potem inne dziecko skomplikowało sprawę.
Pewnego popołudnia nasza nauczycielka ogłosiła, że wychodzi za mąż.
Cała klasa wyrażała mnóstwo opinii.
Ciasto czekoladowe.
Ciasto waniliowe.
Kwiaty.
Muzyka.
Jedno dziecko upierało się, że na weselach muszą być trampoliny.
Noe podniósł rękę.
„Na moim weselu będzie tort czekoladowy.”
Nasz nauczyciel się uśmiechnął.
„Doskonały wybór.”
„I żadnych wolnych piosenek.”
“Dlaczego nie?”
„Są nudne.”
Chłopiec siedzący po drugiej stronie stołu roześmiał się.
„Nie wyjdziesz za mąż.”
Noe spojrzał na niego.
„Tak, jestem.”
„Do kogo?”
„Jeszcze nie wiem.”
Chłopiec uśmiechnął się złośliwie.
„Nikt cię nie poślubi.”
Nadal pamiętam dokładny moment, w którym Noah przestał się uśmiechać.
Spojrzał na swoje dłonie.
Coś gorącego wzrosło w mojej piersi.
„To podłe, Roger.”
Chłopiec zwrócił się w moją stronę.
“Co?”
„Ktoś pokocha Noaha”.
„W takim razie wyjdź za niego.”
Kilkoro dzieci zachichotało.
Nasz nauczyciel natychmiast to wyłączył.
Ale Noe już usłyszał wystarczająco dużo.
Po zajęciach znalazł mnie przy przegródce.
„Chrissy?”
“Co?”
„Czy mnie kochałbyś?”
Pamiętam, że bardzo poważnie myślałem nad tym pytaniem.
“Może.”
Jego twarz pojaśniała.
“Naprawdę?”
Wtedy zdałem sobie sprawę, że niechcący zawarłem umowę, która wydawała się prawnie wiążąca.
Dodałem więc jedyną rzecz, jaka przyszła mojemu sześcioletniemu mózgowi do głowy.
„Ale najpierw musimy iść na bal maturalny.”
Noe zmarszczył brwi.
„Co to jest bal maturalny?”
„Taniec.”
„Teraz mamy tańce.”
„Nie. Bal maturalny to czas, kiedy jesteśmy już prawie dorośli.”
Myślał o tym.
Potem wyciągnął swój mały palec.
“Obietnica?”
Zaczepiłem swój o jego.
“Obietnica.”
Zapomniałem o tym przed kolacją.
Noe tego nie zrobił.
Dwanaście lat to długi okres, aby przyjaźń przetrwała dzieciństwo.
Naszemu się to jakoś udało.
Nie mieliśmy wszystkich zajęć razem.
Poznaliśmy nowych przyjaciół.
Mieliśmy zupełnie różne zainteresowania.
Noah stał się zafascynowany baseballem.
Stałem się zafascynowany sztuką.
Próbował nauczyć mnie statystyki baseballowej.
W odwecie ciągnąłem go po muzeach.
Żadna z kampanii nie odniosła sukcesu.
Potem, gdy miałam dwanaście lat, moi rodzice się rozwiedli.
To zmieniło mnie bardziej, niż wówczas rozumiałem.
Tata przeprowadził się dwadzieścia minut drogi stąd.
Mama zaczęła udawać, że nie płacze.
Zacząłem udawać, że nie zauważyłem.
W szkole przestałem jeść dużo na lunch.
Noe to zauważył.
Nigdy nie prosił mnie o wyjaśnienia.
On po prostu usiadł obok mnie.
Czasami mówił.
A czasami nie.
Pewnego razu poświęcił piętnaście minut na wyjaśnienie, dlaczego nasza drużyna baseballowa pilnie potrzebuje lepszego miotacza.
Zrozumiałem może cztery słowa.
W każdym razie pomogło.
Kilka lat później, gdy oblałam pierwszy egzamin na prawo jazdy, Noah przyszedł do mnie do domu z dwoma lodami.
„Dlaczego dwa?”
„Po pierwsze, bo próbowałeś.”
Uśmiechnąłem się.
„A drugi?”
„Bo źle prowadziłeś.”
Rzuciłem w niego poduszką.
Kiedy miałem szesnaście lat, prawie porzuciłem malarstwo, ponieważ dziewczyna z mojej klasy wyśmiała jeden z moich obrazów.
Następnego ranka znalazłem w szafce Noaha najbrzydszy rysunek dinozaura, jaki kiedykolwiek zrobiłem.
„Noe!”
“Co?”
„Dlaczego tak jest?”
Spojrzał na to.
„Nadal wygląda jak ziemniak z rękami.”
„To zdejmij to.”
“NIE.”
“Dlaczego?”
„Bo nie możesz jeszcze zrezygnować.”
“Dlaczego nie?”
„Bo wasze dinozaury wciąż się nie udoskonaliły”.
Zaśmiałem się wbrew sobie.
To był Noe.
Nigdy nie wygłaszał dramatycznych przemówień.
Po prostu pozostawał na tyle długo, aby ból stał się łatwiejszy do zniesienia.
Kiedy mój pierwszy chłopak rzucił mnie trzy tygodnie przed balem absolwentów, Noah pojawił się z lodami czekoladowymi.
Siedział obok mnie na ganku, gdy płakałam.
Po dziesięciu minutach milczenia powiedział w końcu: „Mówiłem ci, że to idiota”.
Spojrzałam na niego opuchniętymi oczami.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
