Przeczytaj dalszy ciąg poniżej 
Jeśli go nie widzisz, zmień ustawienie komentarzy z „Najtrafniejsze” na „Wszystkie komentarze”. 
CZĘŚĆ 2
Na fotografii Marcus stał obok ciężarnej kobiety i trzymał na rękach małego chłopca.
— Kim ona jest? — wyszeptałam.
— Jego żoną — odpowiedział Robert. — Ma na imię Emily.
Patrzyłam na zdjęcie, nie mogąc złapać oddechu.
Marcus powiedział mi, że był rozwiedziony.
Robert znalazł hotelową kartę w moim płaszczu, sprawdził nasz rachunek telefoniczny i wyszukał numer, pod który dzwoniłam co tydzień. Kiedy skontaktował się z Emily, okazało się, że nie miała pojęcia, iż jej mąż spotykał się z inną kobietą.
Robert patrzył na mnie zza stołu.
— Ile razy?
Spuściłam wzrok.
— Jedenaście.
Jego twarz zmieniła się, jakbym właśnie go uderzyła.
— I za każdym razem wracałaś do domu i siadałaś obok mnie?
— Tak.
— Wiem, że nasze małżeństwo było samotne — powiedział cicho. — Wiem, że przestałem cię dostrzegać. Ale nigdy nie sądziłem, że ukarzesz mnie w ten sposób.
— Nie próbowałam cię ukarać.
— Więc co próbowałaś zrobić?
Zaczęłam płakać.
— Chciałam znowu poczuć się pożądana.
Robert odwrócił wzrok.
— Ja także tego chciałem, Helen.
To zdanie zraniło mnie bardziej niż jakikolwiek krzyk.
Poprosił, żebym tamtej nocy opuściła dom.
Następnego ranka zadzwoniłam do Marcusa.
— Kim jest Emily?
Zamilkł.
— Dowiedziałaś się.
— Powiedziałeś mi, że jesteś rozwiedziony.
— A ty powiedziałaś swojemu mężowi, że odwiedzałaś siostrę.
Nie miałam odpowiedzi.
Potem zadałam pytanie, które nie dawało mi spokoju.
— Dlaczego wybrałeś właśnie mnie?
Marcus westchnął.
— Ponieważ zamężne kobiety nie proszą o wspólną przyszłość.
Mocniej zacisnęłam dłoń na telefonie.
— A starsze kobiety są zazwyczaj wdzięczne, że ktokolwiek je zauważa.
Rozłączyłam się.
Przez trzy miesiące wierzyłam, że zobaczył we mnie coś pięknego.
Prawda była znacznie brzydsza.
Dostrzegł moją samotność i zrozumiał, jak łatwo może ją wykorzystać.
Powiedziałam Emily wszystko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
