Nie od razu mu zaufałam. Wróciło to w kawałkach, tak jak prawdziwe rzeczy, kiedy budujesz je po raz drugi, tym razem z otwartymi oczami. Mówił mi, kiedy się bał. Ja mówiłam mu, kiedy byłam zła. Przestaliśmy chronić się nawzajem przed niewygodnymi prawdami i jakoś to sprawiło, że wszystko było łatwiejsze do zniesienia, a nie trudniejsze.
Część piąta: Pytanie, nie propozycja
Rok później wróciłam na Maltę i tym razem nie udawał, że nasze spotkanie było przypadkowe. Stał tuż przy bramce, trzymając ręcznie napisany napis: ELEANOR, 68 LAT. NADAL MÓWI TAK?
Zaśmiałam się głośno w środku terminalu, pożyczyłam długopis z torebki i zmieniłam go na napis CZASAMI.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
