W wieku 75 lat lekarz powiedział mi, że mogło mi zostać bardzo niewiele czasu. Wyjechałam nad morze — i tam poznałam prawdę, której nikt się nie spodziewał.

Wyjaśnił mi, że niektóre wyniki budzą poważne obawy i konieczne są dodatkowe badania. Potem powiedział zdanie, które zapamiętałam najlepiej:

— Nie odkładałbym ważnych spraw na później.

Nie zapytałam, ile czasu mi zostało.

Z jakiegoś powodu bałam się usłyszeć odpowiedź.

Wróciłam do domu zupełnie oszołomiona.

Wieczorem zadzwoniła córka, ale nic jej nie powiedziałam. Syn przysłał mi zdjęcie wnuków, a ja odpowiedziałam zwyczajną wiadomością.

Postanowiłam, że najpierw sama muszę to wszystko przemyśleć.

Tej nocy prawie nie spałam.

Nad ranem wyjęłam z szafy stary album.

Na jednym ze zdjęć byliśmy z mężem nad morzem, prawie czterdzieści lat temu. Byliśmy młodzi, opaleni i szczęśliwi.

Na odwrocie fotografii znajdował się krótki napis jego ręką:

„Kiedyś na pewno tu wrócimy”.