Zażenowanie paliło ją pod ciężarem wyczerpania, gdy na mnie patrzyła. „Nie musisz tego robić”.
“Ja wiem.”
„Właśnie o to mi chodzi.”
Spojrzałem w stronę Olivera. Jego oddech zaczął się uspokajać. Jego małe paluszki wciąż trzymały się rękawa matki.
„Nie” – powiedziałem. „Właśnie o to mi chodzi”.
Rourke poruszył się niespokojnie. „Słuchaj, nie wiedziałem, że ten dzieciak jest chory”.
„Widziałeś, jak kaszlał.”
„On ciągle kaszle.”
Emily uniosła brodę. „Bo w sypialni jest pleśń”.
Mój wzrok znów powędrował w stronę Rourke’a.
Zaśmiał się cichutko. „To stary budynek”.
„To pozew” – powiedziałem.
Jego uśmiech zniknął.
Emily spojrzała na mnie. „Jesteś prawnikiem?”
“NIE.”
Co dziwne, to zdawało się ją jeszcze bardziej martwić.
Wyciągnąłem telefon z płaszcza.
„Nico.”
Mój kierowca, ochroniarz i okazjonalny pomocnik odebrali telefon, zanim zakończył się drugi sygnał.
“Szef?”
„Jestem pod adresem Callaway 418. Dowiedz się, kto jest właścicielem tego budynku. Prawdziwy właściciel, a nie papiery.”
Krótka pauza.
„Ten adres należy do Rourke Management.”
„Powiedziałem, że prawdziwy właściciel.”
Daj mi pięć minut.
Zakończyłem rozmowę.
Wyglądało na to, że Rourke chce uciec, ale arogancja i głupota sprawiły, że pozostał w miejscu.
„Panie Vale, z całym szacunkiem, to nie pana sprawa.”
„Sam decyduję, co staje się moim zmartwieniem”.
Emily powoli podniosła się na nogi, a Oliver przycisnął ją do boku.
Deszcz spływał jej po policzku, ale go zignorowała. „Dlaczego to robisz?”
Znów to samo pytanie.
Nie miałam prostej odpowiedzi.
Bo widziałem, jak sprzedałeś swój telefon, żeby kupić leki.
Ponieważ twojego męża tu nie było.
Ponieważ płuca twojego syna brzmiały jak umierająca maszyna.
Ponieważ wiele lat temu moja matka stała w lodowatym korytarzu, błagając mężczyznę o jeszcze jedną noc, a nikt nie przyszedł jej na ratunek.
Nic takiego nie powiedziałem.
Zamiast tego wyciągnąłem do niej pęknięty telefon.
„To należy do ciebie.”
Ona się wpatrywała.
„Sprzedałem to.”
„Odkupiłem to.”
Jej usta się rozchyliły. „Dlaczego?”
„Potrzebowałeś tego bardziej niż lombard.”
Wyglądało na to, że zamierza odmówić.
Spodziewałem się tego.
Duma była często ostatnią rzeczą, jaka pozostawała biednym ludziom.
Wtedy Oliver wyszeptał: „Mamo, czy to twój telefon?”
Coś w wyrazie twarzy Emily złagodniało.
Ona to zaakceptowała.
„Dziękuję” – powiedziała, ledwie głośniej niż odgłos deszczu.
Mój telefon zawibrował.
Nico.
Odpowiedziałem.
„Szefie” – powiedział – „to ci się spodoba”.
“Zacząć robić.”
„Nieruchomość jest ukryta za trzema spółkami LLC. Ostatecznym właścicielem jest Sutton Holdings.”
Moja ręka znieruchomiała.
Rourke musiał zauważyć zmianę, ponieważ instynktownie się cofnął.
Nico kontynuował.
„Sutton Holdings jest kontrolowane przez Davida Cartera.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
