Tylne wyjście było zablokowane. Płomienie sięgały ścian korytarza.
Claire stała obok nich, blada, ale spokojna. „Tam są drzwi do piwnicy!”
Spojrzałem na nią.
„Skąd wiesz?”
Przełknęła ślinę. „Dawid mnie tu kiedyś przyprowadził”.
Emily odwróciła się gwałtownie.
Głos Claire zadrżał. „Powiedział, że ma się z kimś spotkać. Czekałam w samochodzie. Widziałam, jak wjeżdżał z alejki”.
Dawid.
Tutaj.
Mój kościół.
Kościół mojej zmarłej matki.
Anton nie znalazł tego miejsca.
Dawid sprzedał to.
Ten nieszczęsny człowiek ciągle odkrywał nowe sposoby, by być użytecznym.
Claire poprowadziła nas przez zakrystię do klapy ukrytej pod starym dywanem. Nico ją uniósł, odsłaniając kamienne stopnie pogrążające się w ciemności.
„Idź” – powiedziałem.
Emily przytuliła Olivera. „Nie bez ciebie”.
Prawie się uśmiechnąłem.
„Kłótnia w płonącym kościele?”
“Najwyraźniej.”
Nico krzyknął z nawy: „Szefie!”
Spojrzałem wstecz.
Przez dym i płomienie, w pobliżu rozbitych okien, poruszały się kształty.
Nadchodzili ludzie Antona.
Podałem Emily swój telefon.
„Zabierz Olivera na dół. Na dole jest tunel prowadzący do garażu plebanii. Kod to 0117.”
„Co to jest 0117?”
Urodziny mojej mamy.
Jej wyraz twarzy uległ zmianie.
„Marcus—”
“Iść.”
Tym razem tak.
Claire poszła za nią.
Nico został.
Oczywiście, że tak.
„Ty też powinieneś iść” – powiedziałem.
Wyglądał na urażonego. „A tęsknisz za kościołem?”
Stanęliśmy u stóp złamanych świętych.
Ludzie Antona wyszli z dymu w maskach, spodziewając się paniki.
Zamiast tego znaleźli mnie.
Nie będę przedstawiać przemocy jako czegoś pięknego. Nie jest.
To był upał, popiół, pięści, strzały pochłaniane przez stare kamienie i surowa, zwierzęca potrzeba utrzymania ognia z dala od dziecka kaszlącego pod podłogą.
Nico dostał kulę w ramię i przeklął matkę strzelca.
Jednemu mężczyźnie złamałem nadgarstek, uderzając o ławkę.
Kolejny upadł przy balustradzie ołtarzowej.
Potem wszedł Anton.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
