Wieroczka wiedziała, że ​​jej matka odeszła z jej powodu.

– Nie ma potrzeby mówić pięknych słów.

– To nie są piękne słowa.

Galina odwróciła się, udając, że szuka ręcznika.

Weroczka podeszła i ją przytuliła.

Początkowo Galina stała nieruchomo. Potem niezręcznie położyła rękę na plecach.

– Wystarczy. Pamiętaj o sukience.

Ale jej głos drżał.

Etap szósty: „Vera wiedziała, że ​​jej matka odeszła z jej powodu. Vera nie rozumiała, o jakim cyrku mówiła jej matka, ale rozumiała, że ​​rujnuje jej życie”.

Minęło piętnaście lat.

Weroczka została nauczycielką w szkole podstawowej. Dzieci ją uwielbiały, bo miała talent do wypatrywania tych, którzy siedzieli w kącie i udawali, że ich to nie obchodzi.

Pewnego dnia do jej klasy weszła dziewczynka z dużymi uszami i krótką fryzurą. Prawie się nie odzywała i ciągle chowała twarz za zeszytem.

„Drażnią ją” – powiedział psycholog szkolny. „Jej matka domaga się przeniesienia jej do innej szkoły”.

Wieroczka usiadła obok dziewczyny.

– Jak masz na imię?

– Lisa.

— Czy lubisz czytać?

Lisa wzruszyła ramionami.

— A pisać?

– NIE.

– Wcześniej też mi się to nie podobało.

Lisa spojrzała na nią.

— Ciebie też drażniono?

– Tak.

– I nie płakałaś?

— płakałam. Tylko nie zawsze na ich oczach.

Dziewczyna po raz pierwszy się uśmiechnęła.

Vera nie powiedziała, że ​​wygląd nie jest ważny. Dorośli łatwo mówią takie rzeczy, ale dzieci wiedzą, że w szkole wygląd czasem ma znaczenie.

Powiedziała to inaczej:

„Nie musisz zadowalać wszystkich. Ale musisz nauczyć się lubić siebie”.

Liza początkowo w to nie wierzyła. Ale z czasem zaczęła podnosić rękę na zajęciach, brać udział w zabawach i przestała chować uszy pod włosami.

Wieroczka zrozumiała: czasami człowiek wydostaje się z własnej nory nie dlatego, że ktoś go stamtąd wyciąga, ale dlatego, że ktoś obok pewnego dnia usiądzie na brzegu i powie: „Wiem, jak tam ciemno”.

Etap siódmy: „Vera wiedziała, że ​​jej matka odeszła z jej powodu. Vera nie rozumiała, o jakim cyrku mówiła jej matka, ale rozumiała, że ​​rujnuje jej życie”.

Wiele lat później Mama pojawiła się ponownie.

Przybyła bez zapowiedzi, z małą walizką i zmęczoną twarzą. Misza zostawił ją jeszcze wcześniej, niż się spodziewała. Jej kariera legła w gruzach, nie było żadnych występów, a życie, które nazywała cyrkiem, stopniowo przerodziło się w zwyczajne dni.

W tym czasie tata już nie żył. Galina została sama i mieszkała w tym samym mieszkaniu.

Kiedy mama weszła, Weroszka stała przy oknie.