**CZĘŚĆ 3**
Godzinę później Phedrę przyjęto na oddział onkologiczny.
Zespół medyczny działał szybko.
Podłączono ją do kroplówki, podano jej odpowiednie odżywianie i zalecono przeprowadzenie kompleksowych badań USG.
Podczas gdy lekarze pracowali, ja siedziałem w pokoju konsultacyjnym z prawnikiem zajmującym się sprawami spadkowymi i korporacyjnymi, którego zatrudniłem zaraz po opuszczeniu lotniska.
Nazywał się Arthur Vance.
Przedstawiłem mu cztery lata dowodów przelewów bankowych, dokumenty podatkowe, oryginalne dokumenty pełnomocnictwa i nagranie wideo, które potajemnie nagrałem zza płotu.
„Pani matka i brat nie dopuścili się właśnie przemocy domowej i zaniedbania, panie Sterling” – powiedział Arthur Vance, przeglądając księgę finansową. „Przepisując akt własności domu, tytuł własności pojazdu i aktywa firmy na nazwisko Seliny, a jednocześnie wykorzystując środki przekazane w ramach specjalnego ustnego powiernictwa na opiekę nad pańską żoną i jej rozwój, dopuścili się poważnej kradzieży, defraudacji i oszustwa”.
„A co z ugodą?” zapytałem.
Artur uśmiechnął się lekko.
„Ugoda jest przechowywana w twoim prywatnym, niezależnym kanadyjskim funduszu powierniczym – całkowicie nietykalnym dla twojej rodziny. Ale ta „umowa konsolidacyjna”, którą kazałeś im dzisiaj podpisać?”
„Co to właściwie zrobiło?”
„Formalnie przeniesiono na ciebie prawną własność domu, ziemi, SUV-a i zapasów firmy Godfreya jako jedyną rekompensatę za sprzeniewierzone środki, jednocześnie czyniąc Selinę i Godfreya osobiście odpowiedzialnymi za wszystkie narosłe długi i zaległe podatki od tych nieruchomości”.
Poczułem zimną satysfakcję.
Wierzyli, że podpisali dokumenty gwarantujące im udział w milionie dolarów.
Zamiast tego zgodnie z prawem zwrócili mi wszystko, co kupili za pieniądze pobrane od mojej żony, ponosząc jednocześnie odpowiedzialność za długi, które sami zaciągnęli.
Następnego ranka pułapka się zamknęła.
Selina i Godfrey przybyli do szpitala w swoich najlepszych ubraniach, spodziewając się, że odbiorą „wypłatę”.
Zamiast bankiera w prywatnej sali konferencyjnej czekali na nas dwaj umundurowani funkcjonariusze i prokurator.
Selina zamarła.
„Damian… co to jest?”
„To jest rozliczenie” – powiedziałem beznamiętnie.
Artur zrobił krok naprzód, trzymając w ręku grubą teczkę prawną.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
