Myliłem się.

Ponieważ gdy śledczy przeszukali jej dom, odkryli inny zestaw dokumentów ukryty za szafką na dokumenty, a te dokumenty nie dotyczyły Sophie.

Dotyczyły Laury.

CZĘŚĆ 3 — PŁYTY Z DZIECIŃSTWA LAURY

Dni po wyjściu Sophie ze szpitala minęły jak we mgle. Jej stan fizyczny stopniowo się poprawiał, ale emocjonalnie pozostawała ostrożna, reagując na nagłe hałasy i napięte rozmowy, jakby spodziewała się czegoś strasznego.

Większość czasu spędzałem przy niej, czytając jej bajki, pomagając jej rysować i próbując odbudować utracone poczucie bezpieczeństwa. W nocy często spała z jedną małą rączką owiniętą wokół mojego palca, a ja zostałem tak do rana, bo chciałem, żeby zrozumiała, że ​​kiedy otworzy oczy, nadal będę przy niej.

Laura wielokrotnie próbowała się do niej zbliżyć, ale Sophie nie chciała mieć nic wspólnego z matką. Nie odpowiadała na pytania Laury ani nie pozwalała jej się zbliżyć, a za każdym razem, gdy Laura wchodziła do pokoju, całe ciało Sophie zdawało się napinać.

Obserwowanie rosnącego dystansu między nimi było bolesne, ale nie mogłam zmusić Sophie do wybaczenia komuś tylko dlatego, że tą osobą była jej matka. Laura zignorowała jej ostrzeżenia, kiedy najbardziej potrzebowała ochrony, a zaufanie nie było czymś, co można było przywrócić z dnia na dzień.

Moje relacje z Laurą nie były wcale lepsze. Ciągle przepraszała i upierała się, że nie rozumiała, jak daleko zaszło zachowanie Evelyn, ale każde wyjaśnienie sprowadzało mnie do tego samego pytania: dlaczego nie uwierzyła naszej córce?

Tymczasem śledztwo w sprawie Evelyn trwało. Pozostała w areszcie, podczas gdy jej adwokat próbował przedstawić ją jako surową, ale niezrozumianą babcię, która wierzyła, że ​​uczy Sophie dyscypliny. Jednak zdjęcia i szczegółowe zapisy z domku sprawiały, że to wytłumaczenie stawało się coraz trudniejsze do obrony.