„Wujku Johnie, jestem głodna” – wyszeptała pięcioletnia Lucy przez telefon o 00:43, ledwo mogąc mówić, podczas gdy jej matka, Jean Kane, wyszła na noc. John Hail, wujek Lucy, robotnik budowlany, włamał się do domu swojego zmarłego brata Eliasa i znalazł dziewczynkę zwiniętą obok kanapy, zmarzniętą, słabą i przerażoną. Jean wróciła do domu w czarnej sukience, pachnąca perfumami i winem, i zagroziła, że ​​wezwie policję. John nie protestował. Owinął Lucy swoją kurtką i wyniósł ją.

Odbiór po odbiorze.

Oświadczenie po oświadczeniu.

Pokazała sądowi, jak Jean wydawała świadczenia Lucy na siebie, podczas gdy ta chudła.

Następnie zeznawał dr Chun.

Wyjaśniła rysunki, reakcje strachu, lęk przed jedzeniem, oznaki, że dziecko nauczyło się, że dorośli mogą być niebezpieczni.

Sędzia Walsh pochylił się do przodu.

„Doktorze, czy te stwierdzenia mogły być wyreżyserowane?”

„Bardzo mało prawdopodobne” – powiedział dr Chun. „Dane Lucy były spontaniczne, spójne emocjonalnie i dostosowane do rozwoju dziecka. Jej reakcje nie były wyćwiczone”.

Potem Martinez zadzwonił do Jean.

Jean zabrała głos z tym samym łagodnym smutkiem, z jakim mówiła wcześniej.

Martinez nie zaczął od finansów.

Zadała jedno proste pytanie.

„Pani Kane, czy kocha pani swoją córkę?”

“Oczywiście.”

„Nigdy nie zrobiłbyś jej celowo krzywdy?”

“Nigdy.”

„Dlaczego więc twoja córka opisała zamknięcie w szafie jako karę?”

Twarz Jeana zamigotała.

„Ona ma nadmierną wyobraźnię”.

„Więc skłamała?”

„Ona jest zdezorientowana.”

„Czy pani Dorsey też była zdezorientowana, kiedy usłyszała płacz Lucy pod twoją nieobecność?”

„Ta kobieta jest niedołężna” – warknęła Jean.

Martinez powoli skinął głową.

„Więc twoja córka jest zdezorientowana, twój sąsiad jest niedołężny, a wszyscy, którzy wyrazili obawy dotyczące Lucy, źle cię zrozumieli?”

Jean za późno zdał sobie sprawę, do czego doprowadziły go te pytania.

Jej gniew wzrósł.