Identyfikator dzwoniącego pokazał numer z Nowego Jorku, na który czekałem. Rozejrzałem się. Moja rodzina wciąż rozkoszowała się blaskiem sesji zdjęciowej, podając sobie telefon Roberta, żeby podziwiać efekty.
„Dzień dobry” – odpowiedziałem i odszedłem kilka kroków, by zachować prywatność.
„Pani Torres, tu Jennifer Walsh z magazynu Forbes. Mam nadzieję, że nie zastaję pani w złym momencie”.
Serce mi podskoczyło, ale starałem się mówić spokojnie.
„Wcale nie. Właściwie idealny moment.”
„Wspaniale. Dzwonię, żeby potwierdzić jutrzejszą sesję okładkową. Fotograf spotka się z Państwem w studiu punktualnie o 9:00. Wszyscy jesteśmy bardzo podekscytowani filmem o najmłodszym miliarderze. Historia już teraz budzi niesamowite emocje”.
Słowa „najmłodszy miliarder” i „zdjęcie na okładce” zdawały się dźwięczeć echem w nagłej ciszy, która zapadła w rodzinnej rozmowie.
Zdałem sobie sprawę, że wszyscy przestali rozmawiać i gapili się na mnie.
„Brzmi idealnie” – powiedziałem, wciąż spokojnie, ale wystarczająco głośno, żeby wszyscy dobrze słyszeli. „Czy mam przynieść coś konkretnego na rozmowę kwalifikacyjną?”
„Tylko ty i ten genialny umysł, który od podstaw zbudował Quantum Leap AI. Nasi czytelnicy są zafascynowani twoją historią. Jak zrewolucjonizowałeś uczenie maszynowe, podczas gdy wszyscy myśleli, że jesteś kolejnym technologicznym startupem. Fakt, że działałeś w ukryciu, budując imperium warte miliardy dolarów, to dokładnie taka historia, którą Forbes uwielbia opowiadać”.
Designerska butelka na wodę Isabelli wypadła jej z ręki i z brzękiem upadła na stół piknikowy.
Carlos zamarł zupełnie, a jego telefon zatrzymał się w połowie drogi do ucha.
Roberto wciąż trzymał aparat, lecz usta miał szeroko otwarte.
„Pani Torres” – kontynuowała Jennifer – „czy jest pani tam jeszcze?”
„Tak, przepraszam. Jestem na spotkaniu rodzinnym. Jutro o dziewiątej pasuje idealnie.”
„Doskonale. A, i fotograf specjalnie prosił o zrobienie kilku zdjęć z Twoim oryginalnym prototypem, jeśli go jeszcze masz. Tym, który zbudowałeś w garażu i od którego wszystko się zaczęło. Nasi czytelnicy uwielbiają te szczegóły historii powstania.”
„Oczywiście. Przyniosę oryginalny prototyp procesora kwantowego, ten, który dowiódł, że klasyczne komputery mogą komunikować się z systemami kwantowymi”.
Tymczasem na całym zjeździe rodzinnym zapadła cisza.
Rozmowy przy pobliskich stolikach ucichły. Dzieci zatrzymały się w połowie biegu, żeby popatrzeć na kobietę rozmawiającą przez telefon, która najwyraźniej nie była tą, za którą ją uważały.
„Doskonale. Do zobaczenia jutro, panno Torres. Jeszcze raz gratuluję znalezienia się na liście najmłodszych miliarderów Forbesa. Zapowiada się niesamowita historia”.
Zakończyłem rozmowę i schowałem telefon.
Cisza trwała, co wydawało się godzinami, choć prawdopodobnie trwała tylko sekundy.
Isabella pierwsza odnalazła swój głos.
„Miliarder”.
Słowo to zostało wypowiedziane ledwie szeptem.
„Magazyn Forbes” – dodał Carlos, a jego prawnicze doświadczenie w końcu zaczęło działać, gdy przetworzył to, co właśnie usłyszał.
Uśmiechałem się tym samym spokojnym uśmiechem, który doskonaliłem przez lata, gdy oni ignorowali moje osiągnięcia.
„Robią reportaż. Najwyraźniej Quantum Leap AI jest bardziej godne uwagi, niż się spodziewałem”.
„Quantum Leap AI?” powtórzył powoli mój ojciec, podchodząc od miejsca, gdzie obsługiwał grilla. „To twoja firma?”
„To moja firma” – potwierdziłem. „Opracowujemy systemy sztucznej inteligencji, które potrafią przetwarzać dane na poziomie kwantowym. W gruncie rzeczy stworzyliśmy komputery, które myślą jak ludzkie mózgi, ale przetwarzają informacje z prędkością kwantową”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
