„Najwyraźniej” – powiedziałem. „Chociaż szczerze mówiąc, pieniądze są praktycznie nieistotne w porównaniu z potencjalnym wpływem. Pracujemy nad aplikacjami, które mogłyby pomóc w rozwiązaniu problemu zmian klimatycznych, leczeniu chorób genetycznych, zapobieganiu kryzysom finansowym, a nawet w eksploracji kosmosu”.
Moja matka przyglądała mi się nowymi oczami.
„Naprawdę możesz zmienić świat”.
„Naprawdę moglibyśmy zmienić świat” – poprawiłem. „To nie jest jednoosobowa operacja. Mam niesamowity zespół naukowców, inżynierów i badaczy, jednych z najmądrzejszych ludzi na świecie”.
„Ale ty jesteś szefem” – powiedział Roberto.
„Jestem założycielem i prezesem. Ale najlepsi liderzy otaczają się ludźmi, którzy są od nich mądrzejsi w określonych obszarach”.
Mój telefon zaczął wibrować bez przerwy.
Rzuciłem okiem i zobaczyłem wiadomości od firm venture capital, naukowców uniwersyteckich, urzędników państwowych i dziennikarzy.
„Artykuł w Forbesie jeszcze się nie ukazał” – mruknąłem.
„Co masz na myśli?” zapytała Isabella.
„W środowisku technologicznym rozchodzi się wieść, że artykuł jest już dostępny. Mój telefon wibruje cały dzień od próśb o wywiady i propozycji partnerstwa”.
Carlos wyglądał na zamyślonego.
„Maya, czy mogę cię o coś zapytać osobiście?”
“Jasne.”
„Przeszkadza ci, że nie rozumieliśmy, co robisz? Że cię nie wspieraliśmy?”
Zastanowiłem się nad tym pytaniem.
„Czasami bolało, zwłaszcza gdy chciałem podzielić się ekscytującymi odkryciami z rodziną i czułem, że nie mogę. Ale szczerze mówiąc, to mnie też chroniło. Praca w ukryciu, bez presji i oczekiwań z zewnątrz, pozwoliła mi całkowicie skupić się na badaniach i rozwoju”.
„Żadnych rozproszeń” – powiedział tata.
„Dokładnie. Żadnej presji, żeby wejść na giełdę, zanim będziemy gotowi. Żadnych pytań ze strony członków rodziny o możliwości inwestycyjne ani o informacje poufne. Żadnych komplikacji ze strony ludzi traktujących mnie inaczej ze względu na pieniądze czy sławę”.
„A teraz?” zapytała mama.
„Teraz to się wszystko zmieni. Artykuły w Forbesie potrafią na zawsze położyć kres prywatności”.
Isabella znów przeglądała telefon.
„Maya, ludzie już piszą, że widzieli cię na zjeździe rodzinnym. Ktoś dostał twoje zdjęcie przez telefon od Forbesa”.
Rozejrzałem się po parku i zauważyłem kilka osób z telefonami skierowanymi w naszą stronę. Wieść rozeszła się szybko.
„Cóż” – powiedziałem – „wydaje mi się, że faza ukrycia oficjalnie się skończyła”.
Mój wujek Miguel podszedł do naszego stołu niosąc talerz z jedzeniem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
