„Mariana nie potrafi nawet przeczytać wyciągu bankowego beze mnie”.

Ale Camila ciągle zauważała literę A wszędzie: na serwetkach, kubkach, szlafrokach i kartce powitalnej.

Na karcie było napisane:

Mamy nadzieję, że Państwa pobyt w Gran Hotel Alvarado będzie niezapomniany. Chcemy, abyście poczuli się jak w domu.

Po raz pierwszy Arturo poczuł, że coś wymyka mu się spod kontroli.

CZĘŚĆ 2

Następnego wieczoru restauracja w Gran Hotel Alvarado wyglądała na całkowicie spokojną.

Grała cicha muzyka. Wszystkie stoły były nakryte białymi obrusami. Kryształowe szklanki odbijały ciepłe światło żyrandola. Arturo siedział przy stoliku numer 7 tyłem do wejścia, a Camila nerwowo rozglądała się dookoła.

„Mam wrażenie, że wszyscy nam się przyglądają” – powiedziała.

Arturo się uśmiechnął.

„Oglądają to, bo zdają sobie sprawę z wagi sprawy”.

O 8:12, podczas gdy Arturo arogancko opowiadał o biznesie i wizji, Sergio Molina, kierownik hotelu, stał przy wejściu do restauracji obok Octavio.

Trzy kroki za nimi podążała Mariana.

Miała na sobie ciemnoniebieski kostium, czarne obcasy i nie miała żadnych łez.

Kroczyła jak kobieta, która w końcu odzyskała klucz, którego nigdy nie powinna była oddać.

W pomieszczeniu nie zapadła cisza, ale zmieniło się powietrze.

Camila zobaczyła ją pierwsza.

Jej twarz odpłynęła.

Arturo to zauważył i się odwrócił.

Przez dwie sekundy nie mógł zrozumieć, co widzi.

Potem wstał.

„Mariana.”

„Arturo.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!