Przyglądała się mojej twarzy.
„Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.”
„Zaraz wyjdę za mąż.”
„To zazwyczaj skutkuje pojawieniem się duchów wyglądających na szczęśliwsze.”
Prawie jej powtórzyłem, co powiedziała babcia Rose, ale fotograf zawołał Jennę.
Znów zostałem sam i podszedłem do okna.
Ethan miał czekać w kaplicy przy ołtarzu.
Nie był.
Stał na zewnątrz, przy bocznym wejściu.
I nie był sam.
Obok niego stała kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałem.
Wyglądała na mniej więcej w naszym wieku, może trzydzieści pięć lat. Miała ciemne włosy, czarną sukienkę i pomimo chłodnej pogody nie miała na sobie płaszcza.
Ona płakała.
Po cichu podszedłem bliżej otwartych bocznych drzwi.
„Nie możesz tego zrobić” – powiedziała kobieta.
Ethan nerwowo spojrzał w stronę kaplicy.
Mówiłem ci, że się tym zajmę.
“Gdy?”
„Nie teraz.”
„Obiecałeś mi przedtem.”
„Wiem, co obiecałem.”
Złapała go za ramię.
„Ona zasługuje na to, żeby wiedzieć”.
Poczułem ucisk w żołądku.
Zasługuje na to, żeby wiedzieć co?
Ethan odsunął się.
„To nie jest odpowiedni moment”.
„To jest dokładnie ten czas.”
Wyszedłem na zewnątrz.
W chwili, gdy Ethan mnie zobaczył, cały wyraz jego twarzy uległ zmianie.
Kobieta natychmiast puściła jego ramię.
„Kim ona jest?” zapytałem.
Ethan ostrożnie zrobił krok w moją stronę.
„Wyjaśnię później.”
„Za dziesięć minut wychodzisz za mnie za mąż. Wyjaśnij mi to teraz.”
Kobieta otarła łzy i spojrzała mi prosto w oczy.
Przez sekundę myślałem, że sama mi to powie.
Wtedy Ethan stanął między nami.
„Proszę, Claire. Wróć do środka.”
„Ethan.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
