Julian zacisnął zęby.
„Zachowujesz się jak psychotyczny wariat.”
„Ciekawe” – powiedziałem cicho. „Kiedy finansowałem twoje życie, byłem hojny. Jak tylko przestanę płacić, oszaleję”.
Wiktoria zwróciła się w stronę matki.
„Mamo, powiedz coś…”
Jednak Eleanor całkowicie utraciła swoją dominującą postawę.
Wtedy Julian wypowiedział zdanie, które najwyraźniej uważał za mające mnie złamać.
„Gdyby łatwiej było cię kochać, Genevieve, moja rodzina nie musiałaby tak udawać”.
Słowa zabrzmiały zimno i ostro.
Pół roku wcześniej takie zdanie mogłoby mnie złamać.
Tego ranka poczułem się wolny.
Ponieważ nie prosiłam ich już o akceptację mojej osoby.
Sięgnąłem do teczki, wyjąłem grubą białą kopertę i położyłem ją na granitowym blacie.
„To są klucze do kamienicy w Chicago.”
Julian mrugnął.
“Co?”
„Otwieracz do garażu też jest w środku. Mój prawnik skontaktuje się z tobą do południa”.
Eleanor nagle odzyskała głos.
„Ten dom należy do mojego syna!”
Spojrzałem na nią bez gniewu czy litości.
„Nie, Eleanor. Umowa najmu jest na moje nazwisko. Kaucja pochodzi z mojego konta. Czynsz jest płacony z mojej wypłaty. Julian tam mieszka, bo mu na to pozwoliłam.”
Julian zrobił mały krok do tyłu, wyglądając jakby podłoga pod nim się przesunęła.
„Genevieve… nie rób tego tutaj.”
Zamknąłem folder.
„Nie martw się, Julian. Nic innego tu nie robię.”
W tym momencie podszedł Marcus z ciepłym, profesjonalnym uśmiechem.
„Pani Vance, pani prywatny samochód osobowy na lotnisko czeka przy głównym wejściu.”
Oczy Juliana rozszerzyły się.
„Lotnisko?!”
Podniosłam torbę i poprawiłam lnianą kurtkę.
„Tak, Julian. Chciałeś mnie wczoraj zostawić. Teraz będziesz mógł patrzeć, jak odchodzę.”
Odwróciłem się i ruszyłem w stronę szklanych drzwi i jasnego porannego słońca.
Dopiero wtedy Julian w końcu zrozumiał prawdę.
Pieniądze nigdy nie były problemem.
Problem polegał na tym, że Genevieve nie chciała już kupować miłości na raty.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
