Zażądał, żebym oddał mu mieszkanie, żeby mój brat mógł się zaaklimatyzować do studiów w przyszłym roku. Patrząc na mężczyznę, który kiedyś zamknął mnie bez niczego, wyszeptałem: „Albo możesz go wyrzucić i pozwolić mu samemu się z tym uporać, tak jak zrobiłeś to ze mną”.

„To niemożliwe. Ja kontroluję rodzinne fundusze”.

„Kiedyś tak robiłeś.”

Zamknąłem laptopa.

„W zeszłym tygodniu skorzystałeś z kont korporacyjnych, żeby kupić ten budynek, prawda?”

Nie odpowiedział.

„Wykorzystałeś linię kredytową firmy jako zabezpieczenie”.

Wiktoria spojrzała na niego ostro.

„Dawid?”

Kontynuowałem.

„Problem polega na tym, że dług korporacyjny został wczoraj rano uznany za niespłacony”.

Jego wyraz twarzy uległ zmianie.

„A ponieważ moja spółka holdingowa jest teraz wierzycielem nadrzędnym, osobiście zatwierdziłem zawiadomienie o zaległości.”

W pokoju zapadła cisza.