Zażądał, żebym oddał mu mieszkanie, żeby mój brat mógł się zaaklimatyzować do studiów w przyszłym roku. Patrząc na mężczyznę, który kiedyś zamknął mnie bez niczego, wyszeptałem: „Albo możesz go wyrzucić i pozwolić mu samemu się z tym uporać, tak jak zrobiłeś to ze mną”.

„Zastawione aktywa zostały zajęte w celu spłaty długu”.

Wiktoria cofnęła się o krok.

„Jakie aktywa?”

„Budynek”.

Zatrzymałem się.

„Dom podmiejski”.

Jej twarz zbladła.

„I fundusz na studia Ethana”.

Wiktoria zwróciła się ku Davidowi.

„Mówiłeś, że są chronione.”

„Tak miało być” – mruknął.

Prawie się roześmiałem.

Przez lata uważali, że jestem porażką.

Córka wyrzucona z niczym.

Ten, który rzekomo nie mógłby przeżyć bez rodziny.

Tymczasem Dawid wykorzystywał wszystko, co jeszcze miał pod kontrolą, przekonany, że jego władza będzie trwać wiecznie.

„Więc” – powiedziałem – „wróćmy do twojej pierwotnej propozycji”.

Tata na mnie spojrzał.