Śmiała się przez łzy.
“Tylu.”
“Dobry.”
To coś we mnie złamało.
Nie głośno.
Nie dramatycznie.
Tylko ciche złamanie pod żebrami.
Ethan obserwował ich, jego twarz była zapadnięta.
„Próbowałem to powstrzymać” – powiedział.
Spojrzałem na niego.
„Za mało.”
Zamknął oczy.
“NIE.”
Jedno słowo.
Brak obrony.
Brak korekty.
Bez ostrożnego zmieniania położenia.
Po prostu nie.
Być może było to pierwsze szczere zdanie, jakie wypowiedział od lat.
Gabriel podszedł do mnie. Był wyższy od Niny, miał takie samo czujne spojrzenie i garnitur, który wyglądał, jakby spał. Podał mi chusteczkę, bo policzek krwawił mi z rany, gdzie pierścionek Vivian rozciął mi skórę.
„Wszystko w porządku?”
“NIE.”
Skinął głową, jakby właśnie takiej odpowiedzi się spodziewał. „Dobrze. Martwią mnie ludzie, którzy po takich nocach mówią „tak”.
Nina pojawiła się obok niego. „Aresztowałeś miliardera?”
“Zatrzymany.”
„Ten sam smak.”
„Nielegalnie”.
Przewróciła oczami.
Gabriel spojrzał na mnie. „Pani Carter, potrzebuję pendrive’a”.
Zawahałem się.
Wzrok Ethana powędrował w moją stronę.
Głos Vivian rozbrzmiał echem z korytarza. „Te dowody to skradzione materiały objęte tajemnicą handlową”.
Gabriel nawet na nią nie spojrzał.
„Szanowna Pani, z całym szacunkiem, ale najwyraźniej Pani przywilejem jest popełnianie przestępstw”.
Nina się uśmiechnęła. „Mama zdecydowanie bardziej mnie lubi, ale to dobrze”.
Dałem Gabrielowi prowadzenie.
Gdy jego palce zacisnęły się na nim, ciężar nocy ustąpił. Godzinami nosiłem dowód jak rozżarzony węgielek. Teraz trzymał go ktoś inny.
Spodziewałem się ulgi.
Zamiast tego poczułem pustkę.
Pielęgniarka poprowadziła Leo w stronę zaufanego zespołu kardiologicznego, któremu Helena ufała. Sophia poszła za nim, po czym zatrzymała się i odwróciła do mnie.
Jej twarz była zalana łzami.
„Madison.”
Czekałem.
Wydawało się, że szukała słów i nie znalazła żadnego wystarczająco mocnego.
W końcu powiedziała: „On żyje dzięki tobie”.
„Nie” – powiedziałem. „On żyje, bo Helena nie chciała zniknąć”.
Helena, stojąca blisko monitorów, gwałtownie odwróciła wzrok.
„I dlatego, że po niego wróciłaś” – dodałam.
Usta Sophii zadrżały.
„I dlatego” – powiedziałam, ciężko wypowiadając każde słowo – „nienawidziłam cię mniej, niż Vivian się spodziewała”.
Sophia zasłoniła usta.
Następnie skinęła głową i poszła za bratem.
Ethan i ja zostaliśmy na korytarzu, podczas gdy agenci krążyli wokół nas.
Kiedyś pobraliśmy się w ogrodzie w maju. Płakał, kiedy zobaczył mnie idącą do ołtarza. Prawdziwymi łzami. Pamiętam, jak go potem drażniłam, przyciskając kciuk pod jego okiem i pytając: „Doktorze Carter, czy jest pan wzruszony?”. Zaśmiał się i odpowiedział: „Tylko śmiertelnie”.
Gdzie podział się ten człowiek?
Czy zniknął?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
