„Każdy czegoś chce.”
Oczy Masona spotkały się z jego oczami, spokojne i niespodziewanie dojrzałe.
„Być może w twoim świecie jest to prawdą”.
Odpowiedź nie zawierała żadnej obraźliwej treści, ale Henryk ją wyczuł.
Przez lata oceniał ludzi po tym, czego od niego chcieli – dostępu, pieniędzy, wpływów, aprobaty. Claire często powtarzała mu, że jego ostrożność chroni go przed nieuczciwością, ale czasami zaślepia go na szczerość.
Spojrzał na Norę, spokojną w ramionach chłopca, którego poznał niecałą godzinę temu.
„Powiedz mi, co powiedziała o twojej matce.”
„Na początku niewiele. Zapytała, co pamiętam.”
„A co jej powiedziałeś?”
„Że moja mama pracowała w małej księgarni. Że śpiewała, kiedy gotowała. Że nienawidziła jeździć samochodem w śniegu i zawsze nosiła miętówki w kieszeni płaszcza”.
Głos Masona stał się cichszy.
„Zachorowała, kiedy moja młodsza siostra, Grace, była jeszcze niemowlęciem. Bardzo się nią opiekowałam, kiedy moja mama była na leczeniu. Dlatego wiem, jak trzymać dzieci”.
Henry przypomniał sobie wcześniejsze słowa Masona.
Wiem, co czuje ktoś, kto odchodzi.
„Gdzie jest teraz twoja siostra?”
„Z babcią w Maine. Tam też mieszkam, z wyjątkiem okresu szkolnego. Mam stypendium w szkole z internatem pod Bostonem”.
„Czy Claire to zaaranżowała?”
„Nie. Moja mama robiła to przed śmiercią. Claire pomagała w sprawach, których stypendium nie pokrywało. Książki. Bilety kolejowe. Lekcje gry na pianinie.”
“Dlaczego?”
Mason zacisnął szczękę. „Pytałem ją o to nie raz”.
“I?”
„Powiedziała, że moja mama kiedyś pomogła komuś z jej rodziny. Powiedziała, że odwdzięcza się za dobroć”.
Henry odchylił się do tyłu.
Claire nie miała żyjącego rodzeństwa. Jej ojciec zmarł, zanim Henry ją poznał, a matka, Margaret, odeszła cztery lata wcześniej. Claire rzadko opowiadała o swoim dzieciństwie, poza fragmentami: o letnich wakacjach nad morzem, o lekcjach gry na fortepianie, których nienawidziła, o matce, która zachowywała każdy list, który otrzymywała.
„Jaki rodzaj życzliwości?”
„Ona nigdy niczego nie wyjaśniła”.
„Nigdy jej nie naciskałeś?”
– Tak. Powiedziała, że powie mi, kiedy będzie pewna.
„Pewny czego?”
Mason spojrzał na fotografię.
„Że byliśmy połączeni”.
Samolot szumiał wokół nich.
Henry poczuł, jak budzi się w nim stary, znajomy instynkt – instynkt, który zapewnił mu sukces. Gdy informacje były niekompletne, gromadził fakty. Gdy ludzie unikali bezpośrednich odpowiedzi, szukał tego, czego bali się ujawnić.
Claire znalazła Masona na programie muzycznym.
Znała jego zmarłą matkę.
Znała kołysankę, którą Rachel Brooks śpiewała swoim dzieciom.
Dała Masonowi zdjęcie z wiadomością napisaną ręką żony Henry’ego.
„Dlaczego jedziesz do Zurychu?” zapytał Henry.
Mason znów się poruszył.
„Mam się z kimś spotkać.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
