W pierwszym rzędzie prawnik z kancelarii ubezpieczeniowej otworzył skórzaną teczkę. W środku znajdowały się dokumenty ugody.
Długopis Victora zawisł nad linią podpisu.
„Oboje zamarzli na śmierć” – wyszeptał do Sereny. „Do wieczora będziemy wolni”.
Adrian, który obok mnie obserwował obraz z kamery monitorującej katedrę, wyłączył tablet.
„Gotowa?” zapytał.
Dotknąłem brzucha.
Mój syn kopnął raz.
“Tak.”
Część 3
Drzwi katedry otworzyły się gwałtownie.
Za nami szalał wiatr, rzucając śniegiem po przejściu niczym podarte, białe płatki.
Wszystkie głowy się odwróciły.
Victorowi upadł długopis.
Weszłam powoli, jedną ręką pod ciężkim brzuchem, a drugą obejmując ramię Adriana Crossa. Moja pokryta bliznami twarz była odsłonięta. Czarna sukienka ciągnęła się po podłodze. Nie wyglądałam na martwą.
Spojrzałem z powrotem.
Pierwsza krzyknęła Serena.
Wiktor posiwiał.
„Eleno” – wyszeptał.
Uśmiechnęłam się. „Witaj, mężu”.
Katedra zamarzła.
Głos Adriana przeciął ciszę: „Dziś nie zostanie wypłacone żadne odszkodowanie”.
Victor zatoczył się do tyłu. „To niemożliwe”.
„Nie” – powiedziałem. „Niemożliwe jest zepchnięcie ciężarnej żony z klifu, okłamanie policji, sfałszowanie dokumentów ubezpieczeniowych i myślenie, że firma, którą próbowałeś okraść, nie będzie tego sprawdzać”.
Rozległy się szmery.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
