Starzenie się nie jest doświadczeniem jednolitym.
Niektórzy ludzie pozostają aktywni, zdrowi i niezależni aż do późnego wieku.
U innych rozwijają się schorzenia, które znacząco ograniczają ich zdolność do życia bez pomocy.
Dla par, które spędziły ze sobą dziesięciolecia, zmiany te mogą być szczególnie trudne, ponieważ ich skutki są często wspólne.
Jeśli jeden z partnerów poważnie zachoruje, drugi może zostać głównym opiekunem.
Jednak w przeciwieństwie do młodszego opiekuna, starszy małżonek również może doświadczać ograniczeń fizycznych.
Zapalenie stawów, problemy sercowo-naczyniowe, ograniczona sprawność ruchowa, trudności ze wzrokiem i inne schorzenia związane z wiekiem mogą utrudniać sprawowanie opieki.
Nawet jeśli oboje partnerzy pozostają emocjonalnie zaangażowani we wzajemne wspieranie się, ich możliwości fizyczne mogą już nie odpowiadać wymaganiom danej sytuacji.
Wyobraź sobie praktyczne wyzwanie, jakie stanowi pomoc osobie, która ma trudności z bezpiecznym przeniesieniem się z łóżka na krzesło, gdy jej opiekun ma również problemy z utrzymaniem równowagi.
Należy wziąć pod uwagę trudności związane z zarządzaniem skomplikowanym harmonogramem przyjmowania leków, gdy obie osoby mają problemy z pamięcią.
Pomyśl o lęku związanym z reagowaniem na nagły przypadek medyczny, gdy najbliższy członek rodziny mieszka wiele godzin drogi stąd.
Nie są to koniecznie dramatyczne sytuacje.
Mogą rozwijać się po cichu w domach, w których pary komfortowo żyły przez dziesięciolecia.
Jednak każde małe wyzwanie może przyczynić się do większego poczucia bezbronności.
Dla wielu osób starszych utrata niezależności oznacza o wiele więcej niż tylko potrzebę pomocy.
Możesz mieć wrażenie, że tracisz kontrolę nad najbardziej znanymi aspektami życia.
Osoba, która kiedyś opiekowała się całą rodziną, może teraz potrzebować pomocy przy ubieraniu się.
Osoba, która przez lata zarządzała domowymi finansami, może teraz nie czuć się pewnie podejmując decyzje finansowe.
Partner, który wcześniej zapewniał wsparcie emocjonalne, może teraz poczuć się przestraszony, zdezorientowany lub wycofany z powodu choroby.
Zmiany te mogą wpływać na poczucie własnej wartości, tożsamość i dynamikę emocjonalną związku.
Mogą również wywołać żałobę zanim nastąpi ostateczne rozstanie.
Opiekun może opłakiwać wspólne aktywności, które nie są już możliwe.
Pacjent może opłakiwać niezależność, którą kiedyś się cieszył.
Oboje mogą opłakiwać wersję swojej przyszłości, którą myśleli, że będą wspólnie przeżywać.
Uznając, że złożoność emocjonalna ma znaczenie.
Starzenie się i choroba nie niweczą miłości, ale mogą wywierać ogromną presję na osoby, które ich doświadczają.
Emocjonalny ciężar obserwowania cierpienia ukochanej osoby
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
