„Nie byłeś pewien.”
„To dlaczego nikt mi nie powiedział, kiedy Tomás zaczął?”
„Myślałem, że wiesz więcej, niż powiedziałeś.”
Esperanza zmarszczyła brwi.
„Uważałeś, że ukrywam prawdę?”
„Myślałem, że możesz chronić Elenę.”
„Od czego?”
„Przez utratę małżeństwa. Przez plotki. Przez osądzanie za chęć posiadania dziecka. Nie wiedziałam.”
Esperanza odchyliła się do tyłu.
„A kiedy przyszedł Miguel?”
Głos Palomy stał się cichszy.
„Wtedy już wiedziałem, że coś jest nie tak”.
„Ale nadal nic nie powiedziałeś.”
„Zadawałem pytania.”
„Nie dla mnie.”
“NIE.”
Przyznanie się wisiało w samochodzie.
Matka Caridad spojrzała przez okno, pozwalając, aby rozmowa pozostała między nimi.
Esperanza zamknęła dłoń na białym kamieniu.
„Ufałem ci.”
“Ja wiem.”
„To nie jest oskarżenie”.
„Tak powinno być.”
Esperanza pokręciła głową.
„To fakt.”
Doktor Paloma przełknęła ślinę.
„Przepraszam.”
Esperanza nie odpowiedziała od razu.
Na zewnątrz droga wiodła wzdłuż rzędu drzew oliwnych.
Na koniec rzekła: „Nie wiem jeszcze, czego będzie wymagało przebaczenie”.
Paloma skinęła głową.
“Rozumiem.”
„Ale wiem jedno: chcę, żebyś przestał decydował, co mogę znieść”.
Oczy doktora błyszczały w lustrze.
“Będę.”
To nie było rozgrzeszenie.
Ale to była pierwsza szczera obietnica między nimi.
San Aurelio było mniejsze, niż spodziewała się Matka Caridad.
Miasteczko leżało blisko morza, choć woda kryła się za linią bladych klifów. Ulice były wąskie, a domy pomalowane na wyblakłe błękity i żółcie. Pranie unosiło się na wietrze nad małymi dziedzińcami.
Znaleźli adres w spokojnej uliczce niedaleko skraju miasta.
Dom ze zdjęcia stał za niskim kamiennym murem.
Okiennice były teraz zielone, a nie białe, ale schody wejściowe pozostały takie same. Obok okna, w miejscu, gdzie kiedyś stał mężczyzna z ciemnym pierścieniem, rosło drzewo cytrynowe.
Esperanza pozostała w samochodzie.
Matka Caridad jej nie poganiała.
Doktor Paloma wyłączył silnik.
Przez kilka sekund wsłuchiwali się w tykanie silnika chłodzącego.
„To jest ten dom” – powiedziała Esperanza.
„Tak” – odpowiedziała Paloma.
„Pamiętam drzewo cytrynowe.”
Matka Caridad obejrzała się.
„Czy pamiętasz, jak tu przychodziłeś?”
„Drzwi. Zapach mydła. Ktoś dotyka moich włosów.”
Przycisnęła dłoń do piersi.
„Moje ciało pamięta, zanim zrobi to mój umysł”.
Matka Caridad otworzyła drzwi.
„Możemy wyjść.”
Esperanza spojrzała na nią.
„Pozwoliłbyś mi?”
“Tak.”
„Nawet po przebyciu takiej drogi?”
„Odległość nie decyduje za ciebie.”
Esperanza wzięła głęboki oddech.
Następnie otworzyła woreczek, włożyła biały kamień do kieszeni i wyszła.
Po trzecim pukaniu odebrała kobieta.
Była starsza niż na zdjęciu. W kącikach jej oczu widniały drobne zmarszczki, a jej ciemne włosy przeplatały się z siwymi nitkami. Miała na sobie niebieski kardigan i prostą sukienkę.
Przez chwilę patrzyła tylko na Matkę Caridad.
Potem zobaczyła Esperanzę.
Podniosła rękę do ust.
„Ana.”
Nazwa nie była zaskoczeniem.
Tylko uznanie.
Esperanza stała u podnóża schodów.
„Czy jesteś Eleną?”
Kobieta skinęła głową.
Łzy napłynęły jej do oczu, lecz nie zrobiła żadnego kroku.
“Tak.”
Esperanza spojrzała na swoją twarz, jakby studiowała zapomniane lustro.
„Wiedziałeś, że przyjdę.”
„Dzwonił doktor Serrano.”
„Czy wysłałeś kartę wizyty?”
“NIE.”
„Czy wysłałeś anonimową notatkę do doktor Palomy?”
Elena pokręciła głową.
“NIE.”
„Czy to ty zaaranżowałaś tę ciążę?”
Pytanie było bezpośrednie.
Elena na chwilę zamknęła oczy.
“NIE.”
Esperanza obserwowała ją.
„Potrzebuję czegoś więcej.”
„Zasługujesz na coś więcej.”
Elena otworzyła drzwi szerzej.
„Proszę wejść do środka.”
Pokój frontowy był ciepły i skromny. Jedną ze ścian zajmowały książki. Na stole stała miska z cytrynami. Przy oknie stało to samo drewniane krzesło, które widać na zdjęciu.
Doktor Mateo Serrano już tam był.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
