Sophie zamknęła oczy.
Potem, tuż zanim wypchnęli ją za drzwi, odwróciła głowę w moją stronę.
„Ethan?”
Podszedłem bliżej.
“Tak?”
„Kiedy znów przyjdziesz do mojego mieszkania” – powiedziała słabym głosem – „możesz przeczytać list”.
Potem drzwi się otworzyły i jej nie było.
Poczekalnia stała się swoistą dziczą.
Godziny płynęły tam dziwnie. Zbyt wolno, by wytrzymać, zbyt szybko, by zaufać. Linda i ja siedzieliśmy obok siebie pod telewizorem, którego żadne z nas nie oglądało. Kawa stygła w papierowych kubkach. Rodziny przychodziły i odchodziły. Za każdym razem, gdy wchodził lekarz, wszyscy podnosili wzrok.
Linda kiedyś mnie zapytała, czy chcę rozprostować nogi.
Powiedziałem nie.
W pewnym momencie położyła swoją dłoń na mojej.
To była pierwsza delikatna rzecz, jaką zrobiła odkąd wróciłem.
„Ona będzie walczyć” – powiedziała Linda.
“Ja wiem.”
„Zawsze tak robiła. Po cichu.”
Skinąłem głową.
„Wcześniej tego nie rozumiałem”.
„Nie” – powiedziała Linda. „Nie zrobiłeś tego”.
W jej głosie nie było okrucieństwa.
Tylko prawda.
Prawie pięć godzin później pojawił się dr Shah.
Operacja przebiegła pomyślnie.
Usunęli guz.
Nie było żadnych natychmiastowych komplikacji.
Sophie była w trakcie rekonwalescencji.
Linda zaczęła wtedy otwarcie płakać. Stałem nieruchomo, bojąc się, że jeśli się poruszę, mogę się załamać.
Dr Shah kontynuował wyjaśnianie kolejnych kroków, patologii, monitorowania, leków i rekonwalescencji. Słuchałem tego wszystkiego w otumanieniu ulgi tak silnym, że aż bolało.
Sophie żyła.
Ona żyła.
Kiedy w końcu pozwolono nam ją zobaczyć, była oszołomiona i blada, otoczona cichymi dźwiękami maszyn. Linda weszła pierwsza.
Czekałem na zewnątrz pokoju, wpatrując się w podłogę.
Po kilku minutach Linda otworzyła drzwi.
„Ona pyta o ciebie.”
Gdy podszedłem, oczy Sophie otworzyły się szeroko.
„Hej” – szepnąłem.
Jej usta się poruszyły.
Podszedłem bliżej.
“Co?”
„Nazwisko detektywa” – mruknęła.
Zmarszczyłem brwi, zdezorientowany.
Wtedy zrozumiałem.
Miała na myśli książkę.
Wydałem z siebie drżący śmiech, który niebezpiecznie przerodził się w szloch.
„Nadal nie potrafię tego wymówić.”
Na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech.
„Tak myślałem.”
Usiadłem obok niej i wziąłem ją za rękę dopiero wtedy, gdy przesunęła swoje palce w stronę moich.
„Świetnie ci poszło” – szepnąłem.
Raz zasypiała, raz wybudzała się.
Za każdym razem, gdy się budziła, zdawała się być zaskoczona, że mnie tam widzi.
Za każdym razem mówiłem to samo.
„Jestem tutaj.”
Dwa dni po operacji pojechałem do mieszkania Sophie, żeby kupić jeszcze kilka rzeczy.
Tego dnia miasto wydawało się inne. Jaśniejsze, choć niebo było zachmurzone. Zaparkowałem przed jej budynkiem i przysiadłem na chwilę, zanim wszedłem do środka.
Koperta nadal znajdowała się w szufladzie.
Ethan.
Moje imię wyglądało jak wspomnienie zapisane ręką Sophie.
Usiadłem na brzegu jej łóżka i ostrożnie je otworzyłem.
List miał cztery strony.
Na początku słowa były niewyraźne, bo trzęsły mi się ręce.
Potem zmusiłem się do czytania.
Ethan,
Nie wiem, jak to powiedzieć na głos, więc to zapisuję.
Lekarze coś znaleźli po poronieniu. Staram się nie panikować, zanim dowiem się wszystkiego, ale się boję. Boję się w sposób, którego nie potrafię udźwignąć.
Chciałam ci to powiedzieć wczoraj wieczorem. Widziałam, jak wracasz do domu taka zmęczona, i straciłam odwagę. Nie dlatego, że ci nie ufam, ale dlatego, że czuję, jak bardzo jesteśmy od siebie oddaleni. Nie wiem, jak mam cię prosić, żebyś podeszła bliżej, skoro już wyglądasz, jakbyś próbowała powstrzymać się od ucieczki.
Tęsknię za nami.
Tęsknię za tym, jak sięgałeś po mnie przez sen. Tęsknię za śmiechem z głupich rzeczy. Tęsknię za wiarą, że smutek to coś, co przetrwamy razem.
Wiem, że ty też cierpisz. Wiem, że ty też ich straciłaś. Chcę, żebyś wiedziała, że nigdy nie winiłam cię za to, że przeżywałaś żałobę inaczej. Winiłam tylko ciszę.
Jest jeszcze coś.
Kiedy lekarz zadzwonił z pierwszymi wynikami badań, powiedział, że poziom niektórych hormonów jest nieprawidłowy. Powiedział, że może to być związane z guzem lub poronieniem i że musi wykonać więcej badań. Jeszcze nie wszystko rozumiem. Część mnie boi się mieć nadzieję na cokolwiek. Część mnie boi się nie mieć.
Jeśli to jest złe, nie chcę, żebyś tu został, bo czujesz się uwięziony. Ale nie chcę też zniknąć z twojego życia, bo oboje byliśmy zbyt zranieni, żeby przemówić.
Więc pytam o jedno.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
