Odpowiedź wydawała się być trudniejsza do zaakceptowania niż oskarżenie.
Margaret odwróciła się w stronę okna. Przez chwilę wyglądała starzej niż w chwili przybycia. Potem stal wróciła do jej postawy.
„Niezależnie od tego, czy to dzieci, czy rodzeństwo, problem pozostaje. Twoje życie jest skomplikowane. Życie Nathana jest publiczne. Ludzie będą gadać”.
„Już to zrobili” – powiedział Nathan. „Pomogłeś im”.
Jego głos był cichy, ale Margaret się wzdrygnęła.
„Powtórzyłam to, co usłyszałam” – powiedziała.
„Podobało ci się to, co usłyszałeś.”
Oczy Margaret błysnęły. „Uważaj.”
„Nie” – odpowiedział Nathan. „Całe życie byłem ostrożny. Uważałem, żeby nie zawstydzić rodziny. Uważałem, żeby cię nie zawieść. Uważałem, żeby nie wybrać niczego, czego byś nie zaakceptowała”. Sięgnął po moją dłoń pod stołem. „Mam dość dbania o swoje szczęście”.
Słowa te zawisły między matką i synem niczym most, który bezgłośnie płonął z obu stron.
Margaret spojrzała na nasze złączone dłonie.
„Popełniasz błąd” – powiedziała.
Głos Nathana pozostał spokojny. „W takim razie to moja sprawa”.
Odeszła bez słowa.
Drzwi zamknęły się za nią z cichym kliknięciem, ale cisza, którą za sobą zostawiła, była ciężka.
Wyrwałam rękę z ręki Nathana i wstałam. „Przepraszam”.
Spojrzał ostro w górę. „Po co?”
„Za spowodowanie kłopotów między tobą a twoją matką.”
„Nie ty to spowodowałeś. Ty to ujawniłeś.”
Odwróciłam się i objęłam się ramionami.
Nathan podszedł i stanął obok mnie. „Emily, posłuchaj mnie. Moja matka i ja mieliśmy problemy od lat. Nie ty stworzyłaś ten dystans. Po prostu dałaś mi powód, żebym przestał udawać, że go nie ma”.
Chciałem mu wierzyć, ale strach pozostał. Całe życie brania na siebie odpowiedzialności nauczyło mnie, że kiedy coś się psuje, zazwyczaj to ja muszę za to płacić.
Tego wieczoru zadzwoniłem do cioci Ruth.
Odebrała po czwartym dzwonku, bez tchu.
„Emily? Kochanie, wszystko w porządku?”
Spojrzałam na Nathana, który siedział cicho naprzeciwko mnie w bibliotece, robiąc mi miejsce, ale nie zostawiając mnie samej.
„Jestem żonaty” – powiedziałem.
Zapadła tak głęboka cisza, że pomyślałem, iż połączenie zostało przerwane.
Wtedy ciotka Ruth zapytała: „Pobrali się?”
“Tak.”
„Do kogo?”
Spojrzałem ponownie na Nathana. Uśmiechnął się lekko, po raz pierwszy odkąd go znałem, nerwowo.
„Do Nathana Cartera.”
Kolejna cisza.
Wtedy ciocia Ruth westchnęła. „O, Boże”.
To było wszystko, co powiedziała przez kilka sekund.
„Wiem, że to nagłe” – powiedziałam szybko. „Ale on jest dobry, ciociu Ruth. Wie o dzieciach. Chce je poznać”.
W tle usłyszałem głos Lily. „Czy to Em? Daj mi mówić!”
Poczułem gulę w gardle.
Ciotka Ruth ściszyła głos. „Jesteś pewna co do tego mężczyzny?”
“Tak.”
„Nie dlatego, że jest bogaty?”
“NIE.”
„Nie dlatego, że jesteś zmęczony?”
To pytanie niemal mnie załamało.
Zamknąłem oczy. „Jestem zmęczony. Ale nie. Nie dlatego”.
Głos ciotki Ruth złagodniał. „To go przyprowadź”.
Dwa dni później Nathan i ja pojechaliśmy do Wirginii Zachodniej.
Nalegał na prosty samochód zamiast samochodu z szoferem. Miał na sobie dżinsy i granatowy sweter i choć wszystko w nim nadal wyglądało drogo, wydawał się zdeterminowany, by nie przyjechać niczym król odwiedzający wioskę.
Im dalej jechaliśmy, tym robiło się ciszej.
Wokół nas wznosiły się góry, błękitne i zielone pod popołudniowym niebem. Znajome drogi wiły się obok starych kościołów, stacji benzynowych i domów z zapadającymi się werandami. Każdy kilometr przywoływał wspomnienia z miejsc, w których myślałem, że je pogrzebałem.
Nathan to zauważył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
