„Suszę pranie klienta”.
Mruknął coś, czego nie dosłyszałem.
Drzwi biura się otworzyły.
Linda wróciła do pralni.
Oczy młodej matki były czerwone.
Oczywiste było, że płakała.
Linda szła prosto w moim kierunku.
“Łaska.”
“Tak?”
„Wychodzę za około pół godziny.”
Zmarszczyłem brwi.
“Wszystko w porządku?”
Skinęła głową.
„Muszę wykonać kilka telefonów.”
Spojrzała na młodą matkę.
„Uważaj na ubrania Emmy.”
“Oczywiście.”
Zanim odeszła, Linda zatrzymała się obok Franka.
“Muszę ci coś powiedzieć.”
Uśmiechnął się ironicznie.
“Wreszcie.”
“Nie jesteś tu już mile widziany.”
Młoda matka spojrzała na Lindę, jakby nikt nigdy wcześniej się za nią nie wstawił.
Uśmiech zniknął z twarzy Franka.
“Co?”
„Nie obchodzi mnie, jak długo tu przychodzisz.”
„Znam cię. Znam twoją żonę. Wiem, że przyjaźniłeś się z moim zmarłym mężem”. Skinęła głową. „Ale dzisiaj dowiedziałam się o tobie czegoś jeszcze”.
Jego twarz poczerwieniała.
„Nie możesz mnie zbanować za to, że się poskarżyłem.”
„Zakazuję ci wstępu, bo upokorzyłeś matkę, która nigdy cię nie zaczepiała”.
„Płacę za korzystanie z tych maszyn”.
“A dziś jest ostatni dzień, kiedy skorzystasz z mojego.”
“Nie mówisz poważnie.”
“Mówię zupełnie poważnie.”
Rozejrzał się po pralni, jakby spodziewał się, że ktoś go obroni.
Nikt tego nie zrobił.
Linda wskazała na drzwi.
„Możesz zabrać ze sobą mokre pranie.”
Otworzył szeroko usta.
„Moje ubrania nadal się piorą”.
“Ja wiem.”
„Oczekujesz, że ich zostawię?”
“Oczekuję, że odejdziesz.”
Przez dłuższą chwilę nikt się nie poruszył.
Po czym pani Alvarez spokojnie wstała.
“Pomogę mu je nieść.”
Kilka osób parsknęło śmiechem.
Frank wyglądał, jakby dostał w twarz.
„To miejsce oszalało”.
Linda nie odpowiedziała.
Ona po prostu przytrzymała drzwi otwarte.
Frank wyciągnął ubrania z pralki, wepchnął ociekające wodą koszule do koszyka i mruknął coś pod nosem.
Nikt nie zaoferował pomocy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
