Melinda zrobiła krok naprzód. „Co teraz?”
Kenneth spojrzał na nią uważnie. „To zależy po części od tego, co postanowisz zrobić dalej”.
Przełknęła ślinę. „Będę współpracować”.
„Nie” – powiedział Connor.
Ona na niego nie spojrzała.
„Będę współpracować” – powtórzyła.
Twarz Connora stwardniała i stała się zimna i znajoma. „Nie masz pojęcia, co robisz”.
Melinda spojrzała na Elliota.
„Myślę, że w końcu tak.”
Wtedy zobaczyłem, że nie była odważna tak, jak ludzie są odważni w filmach. Nie uniosła dramatycznie brody. Nie wygłosiła żadnej idealnej kwestii. Wyglądała na przerażoną. Jej ręce się trzęsły. Oczy miała opuchnięte. Poczucie winy było wyraźnie widoczne na jej twarzy.
Ale ona nadal tam stała.
Czasami odwaga polegała po prostu na decyzji, by nie kłamać po raz kolejny.
Kenneth podał mi pojedynczą kartkę. „To jest tymczasowe podsumowanie. Nie czytaj wszystkiego teraz, chyba że chcesz”.
Prawie się uśmiechnąłem. „Znasz mnie lepiej”.
„Tak”, powiedział.
Przeczytałem to.
Nie każde słowo. Tylko tyle.
Moje imię. Imię Connora. Sieć klinik. Nieprawidłowości w zakresie zgód. Przechowywanie dokumentacji. Badania genetyczne. Ograniczenia czasowe.
Potem inną frazę przykuło moją uwagę.
Potencjalne zaangażowanie stron trzecich.
Spojrzałem w górę.
„Kenneth.”
Wiedział, co widziałem.
„Musimy to omówić osobno.”
Wzrok Connora powędrował w stronę papieru. „Jaka osoba trzecia?”
Kenneth nie odpowiedział.
Melinda jednak pozostała nieruchoma.
Dziecko poruszyło się w jej ramionach.
Zauważyłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
