„Nie proszę cię, żebyś wybierał między nami” – powiedziała. „Ale nie wpuścisz jej już do mojego mieszkania, moich finansów ani moich wakacji. Jeśli chcesz jej pomóc, zrób to sam”.
„Rozumiem”.
„Nie. Do tej pory tylko mnie słyszałeś”.
Skinął głową.
To było lepsze niż przeprosiny.
W następnym tygodniu Stepan przelał pieniądze na swoją część biletów kolejowych. W wiadomości napisał:
„Powinienem był to zrobić natychmiast. Nie ma potrzeby odpowiadać”.
Wynajął pokój niedaleko magazynu. Nie prosił o nowy klucz.
Kilka razy zapraszał Tamarę, ale kiedy odpowiadała: „Nie dzisiaj”, akceptował.
Trzy tygodnie później przyszedł na obiad. Przyniósł chleb i jabłka. Zmył naczynia bez proszenia, wyprostował krzywe drzwiczki szafki i nie powiedział: „Widzisz, staram się”. To
było bardziej poruszające niż jakakolwiek wymówka.
W niedzielny poranek nadeszła wiadomość.
„U mamy wymieniają rury. Zaproponowałam, że zapłacę za hotel, ale ona już jedzie do ciebie. Czy może zostać do środy?”.
Tamara przeczytała ją dwa razy i odpowiedziała:
„Nie”.
O 5:30 zadzwonił dzwonek do drzwi.
Alewtina Siergiejewna stała na zewnątrz w podróżnym płaszczu, z walizką i torbą ciastek.
„Stepan powiedział, że nie odmówisz”.
Tamara zostawiła zawieszony łańcuch.
„Stepan powiedział, że zapyta”. „
Nastawiłaś go przeciwko własnej matce”. „
Nie. Po prostu nie otworzyłam drzwi”.
Winda się zatrzymała.
Stepan wyszedł na korytarz. Zobaczył walizkę, uchylone drzwi i twarz matki.
„Mamo, nie powiedziałam, że możesz tu zostać”.
„Ona cię kompletnie zmieniła”.
„Powiedziałam hotel”. „Zapłacę za jedną noc i taksówkę. Możesz zostać u Tamary tylko wtedy, gdy ona sama cię zaprosi”.
Alevtina Siergiejewna ścisnęła torbę. Na papierze pojawiły się tłuste plamy.
„Wyrzucasz własną matkę”.
„Nie wyrzucam cię. Po prostu odmawiam, żeby ktoś inny cię wziął na siebie”.
Zbladła i nacisnęła przycisk windy.
Kiedy drzwi się zamknęły, Stepan pozostał na półpiętrze.
„Znów założyłem, że będziesz się czuła zbyt niezręcznie, żeby odmówić” – powiedział. „Chociaż formalnie to ja prosiłem”.
Tamara trzymała jedną rękę na łańcuchu.
Chciała otworzyć drzwi, żeby jak najszybciej zakończyć tę scenę.
Ale właśnie w ten sposób stary schemat zawsze powracał – ukryty pod maską pragnienia „pozbycia się tego”.
„Nie przychodź dzisiaj. Najpierw to załatwisz”.
„Dobrze”.
Wyszedł po matce, ale nie prosił Tamary o „wyrozumiałość”.
Potem Stepan mieszkał osobno przez kolejne dwa miesiące. Odwiedzał matkę w czwartki i dzwonił do niej wieczorami, ale nie przekazywał już swoich spraw Tamarze.
Kiedy Alewtina Siergiejewna domagała się zakupów „natychmiast”, odpowiadał:
„W czwartek”.
Kiedy przypominała mu, że poświęciła dla niego młodość, mówił:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
