Prawie się uśmiechnąłem.
Dwa dni później przyszła gruba koperta z kancelarii prawnej.
Adwokat Josepha zasugerował, że mógłby on mieć roszczenia do Second Rise, ponieważ moja kariera fitnessowa rozpoczęła się przed sfinalizowaniem naszego rozwodu.
Przez chwilę ogarnęła mnie panika.
Potem zadzwoniłem do Marianne.
Słuchała w ciszy, gdy czytałem list na głos.
Kiedy skończyłem, powiedziała: „Dobrze. Teraz zasypiemy go papierkową robotą”.
Wieczorem siedziałam w gabinecie biegłej księgowej Elaine Porter, kobiety o stalowosiwych włosach, okularach w granatowych oprawkach i kojącej osobowości zamkniętego sejfu. Przejrzała ona dokumenty bankowe, dokumenty spadkowe po mojej babci, zatwierdzone pożyczki biznesowe, dochody ze szkoleń, daty separacji, umowy najmu i kontrakty inwestorskie.
Joseph nie wniósł nic do Second Rise.
Ani jednego dolara.
Ani godziny.
Ani jednego podpisu.
Elaine stuknęła długopisem w dokument. „Jego twierdzenie jest słabe”.
„Jak słaby?”
„Gdyby to było krzesło, nie siedziałbym na nim.”
Po raz pierwszy od kilku dni odetchnęłam głęboko.
Ale stres jest złodziejem i przyszedł do mnie wraz z krwią.
Dwa poranki później obudziłam się i zauważyłam plamienie.
Niewiele.
Wystarczająco.
Dale zawiózł mnie na pogotowie, a ja trzymałam za klamkę i w milczeniu błagałam to drugie dziecko, żeby mnie nie zostawiało ze względu na Josepha.
W gabinecie USG panował półmrok i chłód. Technik przesuwał głowicę po moim brzuchu, a jej wyraz twarzy był nieodgadniony.
Wtedy bicie serca wypełniło pokój.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
