“Jak?”
Ben uniósł mały nadajnik lokalizacyjny.
„Rosie wszyła mi to pod kurtkę.”
Spojrzałam na niego.
“Gdy?”
„Przed operacją.”
Uśmiech przełamał jego strach.
„Powiedziała mi, że tracę wszystko, gdy wpadam w panikę”.
Łodzie pojawiły się wśród deszczu.
Policja stanowa.
Agenci federalni.
A w pierwszej łodzi, przykuty kajdankami do metalowej poręczy, ale bardzo obecny, siedział Richard Hale.
Zaprowadził ich do nas.
Samuel Vale przeżył.
Podobnie jak Graham Voss.
Obaj zostali zatrzymani przez władze federalne.
Richard został zwolniony z więzienia, ale nadal toczy się przeciwko niemu śledztwo w sprawie oszustwa, utrudniania śledztwa, fałszowania tożsamości i niewłaściwego wykorzystania aktywów powierniczych.
Nie prosił o wybaczenie.
Nie od razu.
Po raz pierwszy w życiu przestał próbować kontrolować historię.
Przekazał śledczym wszystkie posiadane przez siebie dokumenty. Przyznał się do zmiany raportów, ukrycia tożsamości Laury i pozwolenia Claire Vale na zostanie Claire Hale. Przyznał się również do kradzieży milionów dolarów z obu trustów, aby uratować Hale Medical przed bankructwem.
Część pieniędzy nas chroniła.
Niektórzy chronili jego firmę.
O tym, jak istotna jest ta różnica, decydowało prawo.
Już nie byłem pewien, czy dam radę.
Wróciliśmy do szpitala o świcie.
Ben pobiegł do pokoju Rosie.
Jej łóżko było puste.
Przez jedną przerażającą sekundę nikt nie potrafił nam powiedzieć, dokąd poszła.
Wtedy podbiegła pielęgniarka.
„Ona jest przytomna. Zabierają ją na diagnostykę obrazową”.
Ben oparł się o ścianę.
“Obudzony?”
„Pytała o ciebie.”
Znaleźliśmy Rosie po skanie.
Wyglądała na wyczerpaną, opuchniętą i niemożliwie piękną.
Ben pochylił się nad nią i otwarcie płakał.
Dotknęła jego twarzy.
„Wyglądasz źle” – szepnęła.
Śmiał się przez łzy.
„Wyglądasz idealnie.”
„Nie. Moje włosy wyglądają jak miotła.”
„To najpiękniejsza miotła, jaką kiedykolwiek widziałem.”
Uśmiechnęła się.
Wtedy mnie zobaczyła.
„Claire.”
Poszedłem do niej.
Przez chwilę nie mogłem mówić.
Oparłem swoje czoło o jej czoło.
„Wystraszyłeś mnie.”
„Ja też się wystraszyłem.”
„Zostawiłeś list, w którym napisałeś, że tata zabił mamę”.
„Myliłem się co do niektórych kwestii”.
„Miałeś rację co do kilku rzeczy.”
Jej uśmiech zniknął.
„Znalazłeś ją?”
“Tak.”
Rosie zamknęła oczy, a na jej twarzy odmalowała się ulga.
“Dobry.”
„Wiedziałeś, że była w domku?”
„Zgadłem.”
„Mógł nam pan powiedzieć o tym bezpośrednio.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
