Kobieta obdarzyła uśmiechem, który wcale taki nie był.
Harold pojawił się znikąd, śmiejąc się, i wziął Mię pod pachy, jakby nic nie ważyła.
„Mam cię, dzikusie” – powiedział z uśmiechem.
„Harold, bardzo mi przykro. Zabiorę ją” – powiedziałam, podbiegając.
„Alison, uspokój się. Oddychaj. Ma cztery lata. Nikomu to nie przeszkadza.”
Posadził Mię na biodrze i odwrócił się, żeby mogła widzieć światła basenu. Patrzyłam, jak całe ciało mojej córki wiotczeje w jego ramionach, tak jak kiedyś w ramionach Mike’a, i poczułam coś skomplikowanego.
Potem Mia znieruchomiała.
Jej wzrok utkwił w boku głowy Harolda, a jej mała dłoń uniosła się i zawisła tuż przy jego uchu, jakby sięgała po coś, co tylko ona mogła zobaczyć.
„Mamo, tatuś jest tam.”
Zamarłem. Kelner przechodzący za nami zwolnił.
Wszystkie kolory zniknęły z twarzy Harolda jednym długim pociągnięciem, niczym zasłona, którą ktoś odsuwa.
Zbyt szybko postawił Mię na płytkach. Potknęła się o pół kroku, złapała równowagę i wskazała prosto na niego.
„Mamo, ale tata tam jest. Patrz! Musisz go uratować!”
Wszyscy się odwrócili. Mężczyzna stojący przy barze zatrzymał się w pół zdania.
Poczułem, jak moje policzki robią się gorące, i nie miało to nic wspólnego z letnim powietrzem.
„Kochanie, kochanie, chodź tutaj.”
Uklęknąłem i przytuliłem Mię do siebie, wygładzając jej włosy i szepcząc jej głupie słowa do loków.
„Harold, tak mi przykro. Tęskni za tatą. Czasami po prostu… mówi różne rzeczy”.
Harold skinął głową, ale tak naprawdę nie patrzył na mnie. Patrzył na ziemię między nami.
„Wszystko w porządku. Wszystko w porządku, Alison. Dzieciaki, prawda?”
Wtedy mój szef się cofnął. Tylko jeden krok, ale odczułem to jak zamykanie drzwi.
„Przepraszam na chwilę.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
