Uśmiechał się za każdym razem, gdy ktoś wsiadał, bo ten mały chłopiec naprzeciwko niego próbował wymówić nazwy stacji. W pewnym momencie chłopiec zapytał go, czy „Massachusetts” to najdłuższe słowo na świecie.
“I?”
„Powiedział: «Tylko jeśli masz sześć lat».”
Znów się roześmiała, przeżywając tę chwilę na nowo.
Nie widziałem jej tak podekscytowanej od lat. Stormy była ostrożna w kontaktach z ludźmi, więc widok jej takiego podniecenia sprawił, że zwróciłem na nią uwagę.
„Więc rozmawialiście?” zapytałem.
„Zapytał, co czytam.”
“I?”
Powiedziałem mu, że nic nie czytam, bo rozładował mi się telefon.
Uniosłem brew. „Gładko”.
“Ja wiem.”
Jęknęła dramatycznie.
„Myślałem, że się kompletnie skompromituję”.
„Ale tego nie zrobiłeś.”
„Zaśmiał się i powiedział, że to była najbardziej szczera odpowiedź, jaką usłyszał w całym tygodniu”.
Założyła kosmyk włosów za ucho, uśmiechając się na wspomnienie. „Rozmawialiśmy całą drogę do Dworca Południowego”.
„A potem?”
„Zapytał, czy kiedyś chciałbym pójść z nim na kawę.”
“Więc powiedziałaś tak.”
“Powiedziałem stanowczo, że tak.”
Wyciągnąłem rękę przez wyspę i ścisnąłem jej dłoń.
“Cieszę się twoim szczęściem.”
Uśmiechnęła się.
„Wiem, że to była tylko jedna podróż metrem, ale już czuję coś innego”.
Pamiętam, że miałam dziewiętnaście lat i wierzyłam, że odpowiednia rozmowa może zmienić życie.
Czasami tak może być.
„Czy ten wymarzony facet ma jakieś imię?” – zapytałem.
“Jordania.”
„Masz chociaż zdjęcie?”
Jej oczy rozbłysły.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
