Moja córka zakochała się w tej samej linii metra, którą jechałam 20 lat temu – zdjęcie jej chłopaka doprowadziło mnie do łez

“Oh.”

Natychmiast wyciągnęła telefon.

„Zażyliśmy trochę zanim wysiadłem.”

Przewinęła rolkę aparatu, aż znalazła to.

“Tam.”

Wyciągnęła telefon w moją stronę i uśmiech zniknął z mojej twarzy, zanim zdążyłem się zorientować.

Młody mężczyzna stał obok Stormy’ego na peronie metra, jedną rękę nonszalancko przewieszając przez pasek plecaka.

Ciemne loki.

Oczy piwne.

Ten krzywy uśmiech.

Przez jedną niemożliwą sekundę zapomniałem jak się oddycha.

NIE.

To niemożliwe.

Minęły dwadzieścia dwa lata.

Ludzie codziennie znajdowali sobowtórów. Boston nie był małym miastem.

“Mama?”

Głos Stormy brzmiał dziwnie, jakby dochodził z oddali.

“Wszystko w porządku?”

Zmusiłam się do mrugnięcia.

“Przepraszam.”

Spojrzałem jeszcze raz na zdjęcie.

„Przypomina mi kogoś, kogo znałem.”

Przechyliła telefon w swoją stronę. „Tak myślisz?”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, przesunęła ekran do następnego zdjęcia. Na tym zdjęciu Jordan odchodził w stronę drzwi pociągu.

Jego plecak spoczywał na jednym ramieniu.